Op de Magere Brug stap ik altijd even van mijn fiets om over de Amstel uit te kijken en te denken aan die scène uit Diamonds Are Forever (1971), waarin James Bond in een geel autootje over de grachten jakkert terwijl er een dameslijk uit de Amstel wordt opgedregd (er passeert een rondvaartboot die ‘Prins Willem Alexander’ heet).
In mijn overpeinzingen werd ik gestoord door luid gegier en gegiechel. Toen ik omkeek zag ik twee meisjes die op een tandem de brug probeerden te bestijgen. Dat ging helemaal niet goed. De tandem viel telkens bijna om. De meisjes stapten moeizaam af en joelden elkaar toe in een onverstaanbaar Duits, Beiers waarschijnlijk.
Over de auteur
Sylvia Witteman schrijft voor de Volkskrant columns over het dagelijks leven.
Ik heb nooit begrepen waarom toeristen tandems huren. Zelfs gewóón fietsen is al een uitdaging in de binnenstad, en een tandem fietst nog veel lastiger. Misschien kwamen die meisjes uit een bergdorp en hadden ze nooit behoorlijk fietsen geleerd? En hadden ze met hun onnozele hoofdjes bedacht dat twee het vast beter kunnen dan één?
Met onzekere gebaren stapten ze opnieuw op. Ze waren jong, 17 of 18, met wapperend haar en blozende wangen. Op dat moment begon het gerinkel dat elke Nederlander herkent: een waarschuwing dat de brug opengaat. Iedereen haastte zich naar de overkant, maar de meisjes stuntelden nog steeds met opstappen, midden op die brug.
‘Schiet op meiden, hij gaat open’, riep een passerende man, een vierkante, kaalgeschoren bonk van een kerel, en begon met zijn hammen van handen aan het achterste meisje te sjorren. Hij bedoelde het goed, maar ze schrok van zijn knoestige verschijning en trok zich los. Het andere meisje, dat zich nét in het zadel had gehesen, raakte daardoor haar evenwicht kwijt en verloor de macht over het stuur, waardoor de hele tandem met een noodgang schuin de brug af denderde.
Paniek. Mensen stoven uiteen, de meisjes gilden, de tandem passeerde rakelings een kinderwagen, schoot de gracht over, de Kerkstraat in en stortte toen ter aarde. Het leek Pantserkruiser Potjomkin wel.
Daar lagen de meisjes, op de keien. De voorste krabbelde op, maar de achterste bleef liggen, greep lijkbleek naar haar knie en kermde iets smartelijks in het Beiers. Ze probeerde op te staan, maar liet zich meteen weer huilend op de keien zakken. Het stuur van de tandem was verbogen. Het verkeer kolkte onverschillig langs het deerniswekkende tafereel.
Arme meisjes! En ze hadden nog zo veel plannen gehad voor vandaag! Het Rijksmuseum, de Heineken Experience, een echte oud-Hollandse coffeeshop... Radeloos keken ze om zich heen.
Waar is James Bond, als je hem nodig hebt?
Source: Volkskrant