Het 7-jarige dochtertje van een vriendin had op school een project over aardrijkskunde. Alle kinderen hadden een andere vlag nagetekend, zij had als enige haar vel papier leeggelaten. „Ik maak een witte vlag, zodat er nooit meer oorlog komt”, had ze gezegd.
Bij elke banier, bij elk spandoek dacht ik de voorbije dagen aan die woorden. Kwam vrede maar voort uit zo’n onbeschreven blad. We zouden direct de drukpersen stopzetten. Maar intussen gaat de belegering van de Gazastrook door, kondigde Rusland aan uit het Kernstopverdrag te stappen en verhoogde Brussel het niveau van de terreurdreiging naar vier.
Ik ken de straat waar de schietpartij plaatsvond, vlak bij het huis van mijn Belgische vriend, ik heb er dit weekend nog hardgelopen. Nog geen 48 uur later moesten de Zweden er tevergeefs rennen voor hun leven.
Ter afleiding las ik een artikel over de bestrijding van ‘probleemduizendknopen’ die oprukken door onzorgvuldig maaibeheer – na de Japanse duizendknoop teisteren nu ook de Afghaanse, Finse en Sachalinse duizendknoop de Nederlandse tuinen – maar opeens stemde die nadruk op geografische herkomst me droevig. Zelfs in de biologie vindt polarisatie plaats.
In een opwelling fietste ik naar de speelgoedwinkel. Vorige week had ik op de verjaardag van een 11-jarige vriendin een flamingo gemaakt van strijkkralen. Tussen ons in op tafel stond een pot met 18.000 plastic kralen in alle kleuren van de regenboog. „Én glitter én glow in the dark!” riep een van haar broertjes.
„Vroeger was ik strijkkralenkampioen”, pochte ik. „Op één dag kon ik wel zeventien van die dingen maken.” Ik vertelde over Guadalajara, de Mexicaanse stad waar in 2018 het wereldrecord kralenmozaïek knutselen was gevestigd. Vijftien artiesten hadden samen in 780 uur een kralenkunstwerk vervaardigd van 81,55 vierkante meter, met 450 kilo kralen.
Mijn jeugdige souplesse bleek verdwenen – terwijl ik met stramme vingers kralen uit de pot viste, vervaardigden de anderen in hoog tempo een pompoen, een Pikachu en drie cactussen. („Er zit kak tussen je billen!” riep de jongste triomfantelijk.) Maar in dat ene uur dat we aan tafel met de strijkkralen knutselden voelde ik me bijzonder gelukkig. Even dacht ik niet aan oorlog, niet aan het klimaat, niet aan invasieve exoten, zelfs niet aan de vraag of er PFAS in het plastic zouden zitten. De enige vraag die ertoe deed was of er genoeg roze kralen zouden zijn om mijn flamingo een royaal achterste te geven (quod non – hij eindigde met een sneu kippenkontje).
Nu kocht ik de grootste zak strijkkralen die ik kon vinden. Thuis haalde ik het strijkijzer tevoorschijn dat mijn moeder me drie jaar geleden voor mijn 35ste verjaardag had gegeven en dat sindsdien werkloos in de kast had gestaan. Geduldig begon ik één voor één de witte kraaltjes uit de zak te vissen.
Hoog tijd om het wereldrecord van Guadalajara te breken met een witte vlag van 82 vierkante meter.
Source: NRC