In een chaotische week waarin steunbetuigingen en vlaggenparades over elkaar heen buitelen, zijn er gelukkig nog mensen die hun hoofd koel houden en de feiten durven te benoemen zoals ze zijn.
Zoals jullie onvolprezen columnist Jarl van der Ploeg die schreef: ‘Helaas is de werkelijkheid nooit zo simpel, nooit zo binair als mensen die hengelen naar macht ons willen doen geloven. Ze is oneindig veel gecompliceerder.’
Je kunt de onmenselijke aanvallen van Hamas veroordelen en tegelijkertijd je zorg uitspreken over de bombardementen op Gaza. Dit is geen oorlog tussen helden en schurken, dit is een conflict met daders en slachtoffers, waarbij beiden aan allebei de kanten zitten en soms zelfs dezelfde mensen zijn.
Marlies Jansen, Oegstgeest
Ik ben natuurlijk blij verrast dat er nog iemand is die een gedicht van Goethe kan aanhalen, zoals Sylvia Witteman deed in haar column. Ze citeert uit de eerste regel van zijn gedicht Mignon: ‘das land wo die Zitronen blühen.’ De volledige eerste regel luidt: ‘Kennst du das Land, wo die Zitronen blühn.’
Het lijkt een triviaal verschil: zijn er heden ten dage geen belangrijker zaken dan een missende komma en een ten onrechte geplaatste ‘e’? Daarom verwijs ik graag naar de Weense satiricus Karl Kraus (1874-1936) die aan het schrijven was toen een vriend kwam binnenstormen met de mededeling dat de Japanners Shanghai hadden gebombardeerd. Kraus keek niet op en schreef rustig door. Zijn vriend verweet hem dat Kraus een komma blijkbaar belangrijker vindt dan de doden die bij het bombardement zijn gevallen. Deze antwoordde: ‘Als de komma goed geplaatst was, dan hadden de Japanners nooit bommen op Shanghai gegooid.’
Rudy Schreijnders, Maarssen
Ik ben het volkomen eens met wat Teun van de Keuken in zijn column schrijft over de manier waarop bananenbedrijf Chiquita een pr-stunt lijkt uit te voeren over de rug van borstkankerpatiënten. Echter stuit de woordkeuze van de volgende zin mij wel tegen de borst: ‘Natuurlijk maakt een gezonde leefstijl uit, maar kanker is toch vooral een combinatie van vette pech en erfelijkheid (ook pech).’
Het effect van leefstijlfactoren zoals voeding verschilt enorm per type kanker, maar is zeker van grote invloed bij borstkanker. Aangezien het hier om de meest voorkomende vorm van kanker onder de Nederlandse vrouwelijke bevolking gaat, zou er veel te winnen zijn als iedereen zich hiervan bewust is en daarnaar handelt.
Ik betreur het dat dit mijns inziens niet de boodschap is die deze column overbrengt. Al zou ik daarbij willen propageren om de alcoholconsumptie en calorie-inname te beperken, en de schijf van vijf te volgen – de hoeveelheid (al dan niet Chiquita-)bananen laat mij koud.
Anneke Berendts, Wageningen
In zijn column over het Israëlisch-Palestijns conflict noemt Erdal Balci als oplossing dat de Joden in Israël ‘naar huis moeten terugkeren’, dat wil zeggen: Europa. Dat is echter niet zo eenvoudig: niet alleen heeft Palestina altijd een vrij grote Joodse minderheid gekend, belangrijker is dat meer dan de helft van de Joden in Israël afkomstig is uit islamitische landen. Het aantal Joodse vluchtelingen uit die landen sinds 1948 (circa 850 duizend) was zelfs groter dan het aantal Palestijnse vluchtelingen. Moeten ook zij terugkeren ‘naar huis?’
Ik deel volledig zijn kritiek op Netanyahu, ben fel tegen onderdrukking en discriminatie van Palestijnen door Israël, maar Balci’s oplossing is gebaseerd op onvoldoende feitenkennis en alleen daarom al irreëel. Israël is een land met 9 miljoen inwoners, van wie 80 procent Joods is. Hoe we uit deze nachtmerrie moeten komen weet ik niet, maar dit is een realiteit waar iedereen mee zal moeten dealen.
Chris Kooyman, Amsterdam
De rubriek ‘Die ene melding’ geeft wekelijks een mooi inkijkje van een casus uit het leven van een politieman of -vrouw, vaak met slechte afloop. Deze week impliceert de titel een succesverhaal. Wat het ook was! Een wervende casus waardoor ik me kan voorstellen waarom het geweldig moet zijn onderdeel uit te maken van een dergelijke operatie van de recherche. Des te mooier de zelfreflectie van Andy Kraag die erop volgt: wat is er niet goed gegaan en wat had ik dus anders moeten doen? Het gaat over oog voor omgevingsfactoren en spanningen binnen het team. Als alle mensen op bepalende posities (leidinggevenden, politici, wereldleiders) ook eens wat vaker in die spiegel zouden kijken, dan zou de wereld er anders uitzien.
Yvette van Klingeren, Apeldoorn
Aangezien de groei van nieuwe politieke partijen onhoudbaar dreigt te worden, komt het aloude stembiljet zo langzamerhand aardig in de knel te zitten en begint – uitgevouwen – nu de afmeting van het stemhokje te overstijgen.
Het daarna weer opvouwen doet mij dan ook steeds denken aan die oude routekaarten in de auto; ook daarvan was het opvouwen toentertijd bepaald geen sinecure.
Voor het toekomstige kabinet heb ik daarom de hiernavolgende oplossing bedacht waardoor het toekomstige stembiljet eenvoudig kan worden teruggebracht tot A4-formaat: plaats in ieder stemhokje een touchscreen met printer, op het scherm staan alle deelnemende partijen met hun logo en/of naam.
Aangezien de meeste mensen immers toch al weten op welke partij ze zullen gaan stemmen, tikt men op de touchscreen de te kiezen partij aan en drukt men op de printopdracht.
Uit de printer komt vervolgens alleen nog maar het stembiljet waarop is afgedrukt de partij van de hierna te maken keuze, voorzien van de kandidaatsnamen. De enige handeling die daarna nog rest bestaat uit niets meer dan het hokje van de te kiezen kandidaat rood te kleuren, opvouwen en in de stembus deponeren.
Het geprinte stembiljet krijgt ook meteen een barcode mee zodat de printer precies kan bijhouden welke partij is afgedrukt, waarna de telling na sluitingstijd een fluitje van een cent zal zijn.
Geen dank, en graag gedaan.
Wim Everwijn, Capelle aan den IJssel
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden