Toen ik de vrouw zag die haar been kwijt is, dacht ik aan mijn kat, die een paar uur nadat zijn oog was verwijderd toch maar begon te spinnen, dwars door zijn pijn en verbijstering heen.
Vóór de zomer had de vrouw het been nog, nu klikklakken haar krukken op de straatstenen, elke stap iets zekerder dan de vorige. Als toeschouwer kan je niet missen dat er iets mist. Maar haar blik doet vermoeden dat ze zelf al verder is, voorbij het akelige gegeven, bij wat er toch nog overeind blijkt te staan nadat haar wereld instortte. Zijzelf bijvoorbeeld, klikklak.
Het zegt weinig, natuurlijk. Ook in een trots hoofd kan het donker zijn. Ik dicht haar een grote veerkracht toe, zodat ik mezelf daaraan kan optrekken, net als ik deed bij mijn kat. Diefstal vermomd als empathie, die geen kwaad doet zolang je het maar voor je houdt.
Source: Volkskrant