De flexibele opiniemaker verdedigt wekelijks een opinie waaraan op dat moment behoefte is. Ditmaal: verbied campagnepraat.
Afgelopen vrijdag was ik te gast bij Campagne Daily, een podcast van campagnebureau BKB. Daar heb ik ooit nog als projectmanager gewerkt, maar omdat ik uitermate slecht ben in het managen van projecten werd mijn contract na een half jaar niet verlengd. Achteraf maar goed ook, want inmiddels weet ik ook dat ik nauwelijks interesse heb in campagnes, wat ik dan weer besefte tijdens de opnamen van de podcast. Het ging over Frans Timmermans en hoe hij zich profileert als liefhebber van Roda JC, wielrennen en Bruce Springsteen. Ik vroeg me hardop af waarom ik dat soort dingen van een politicus moet weten, het lijken me privézaken. Dat vond mijn tafelgenoot persoonlijk ook, maar toch vond hij het slim, omdat de liefhebberijen van Timmermans resoneren bij de klassieke achterban. Zo denkt de campagne-expert.
Campagne Daily is niet bepaald de enige campagnepodcast. Overal duiken ‘campagnejunkies’ op om uitgebreid over kernboodschappen en kiezersonderzoek te spreken. Daar is niets mis mee zou je denken, maar ik vrees toch dat we in de maand voor de verkiezingen alle campagnepraat in alle media moeten verbieden. In landen als Luxemburg en Italië doen ze dat al met het publiceren van peilingen, dat willen ze daar niet hebben omdat het een onwenselijk effect kan hebben op stemgedrag. Wat mij betreft geldt dat net zo goed voor al die meta-analyses over campagnes.
Het gevaar dreigt namelijk dat we campagnekwaliteiten verwarren met goede politiek. Het is campagnetechnisch misschien slim om de stikstofcrisis te negeren, maar dat is dan weer niet zo’n goede strategie als je als politicus op zoek bent naar een oplossing. Uiteindelijk zijn campagnes een manier om ideeën te verkopen. Laten we het in die laatste weken voor 22 november over die ideeën hebben in plaats van over de manier waarop die ideeën aan de man moeten worden gebracht.
Source: Volkskrant