Woensdag of donderdag zal Tamir Ovadia (23) in Israël terugkomen uit de VS, waar hij studeert aan de universiteit van Stanford. Hij zal in Tel Aviv een dag doorbrengen met zijn vader Gil, moeder Sharon en zus Amit, maar daarna zal hij zich meteen melden bij zijn maten in het Israëlische leger, een speciale eenheid van de infanterie.
Wat dat betekent, weet de 62-jarige Gil Ovadia maar al te goed. Tamir zal in de voorste linies staan, als zijn eenheid na het begin van de grondoorlog de Gazastrook wordt ingestuurd. En wat dát betekent, weet Ovadia ook maar al te goed, maar dat spreekt hij liever niet uit.
‘Wij ouders zijn bezorgd’, zegt de vader met een gelaatsuitdrukking die – inderdaad – bezorgdheid uitstraalt. ‘Elke nacht slaap ik minder en minder.’ Hij had nog even de hoop dat Tamir in de VS zou blijven als bron van informatie over de oorlog, maar zoonlief was vastbesloten. ‘Hij kon daar niet blijven. Al zijn vrienden zijn opgeroepen, hij wilde zich bij hen voegen. Het is zijn beslissing, wij steunen hem.’
Over de auteur
Rob Vreeken is vanuit Istanbul correspondent Turkije en Iran voor de Volkskrant. Hij bevindt zich sinds een week in Israël om verslag te doen van de gevolgen van de Hamas-aanval. Voorheen werkte Vreeken op de buitenlandredactie, waar hij zich specialiseerde in mensenrechten, Zuid-Azië en het Midden-Oosten.
Tamir Ovadia is een van de circa 350 duizend mannen en vrouwen die zich sinds vorige week zaterdag, de zwarte Hamas-dag, hebben aangemeld voor deelname aan de operaties van het Israëlische leger. Het overgrote deel bestaat uit reservisten: mannen tot 45 jaar en vrouwen tot 38 die hun drie, respectievelijk twee jaar dienstplicht hebben vervuld en sindsdien oproepbaar zijn.
Tamir is niet opgeroepen, in verband met zijn studie in het buitenland, hij is vrijwilliger. Veel maakt dat niet uit. Ook een groot deel van de gemobiliseerde vrijwilligers is maar al te graag bereid onder de wapenen te gaan, nu in hun ogen de veiligheid van het land en het Joodse volk op het spel staat.
‘Het is een eer’, zegt de 42-jarige Terry Newman, in het dagelijks leven investeerder. ‘Tachtig jaar geleden hadden de Joden in Europa geen leger om zich te beschermen, toen ze ons kwamen vermoorden. Nu wel.’
Wat een drive, kijkt hij uit naar het gevecht? ‘Nee, dat niet. Maar ik móet het doen om mijn vrouw en vier kinderen te beschermen. Drie neefjes van me zitten in het leger, vrienden van me zijn gemobiliseerd.’ Newmans eenheid van shovelbestuurders is nog niet opgeroepen, maar dat zal zeker gebeuren zodra in de Gazastrook puin moet worden geruimd.
Amit Ovadia (26) kreeg vorige week van het ministerie een verzoek – geen oproep – om op te komen, dus besloot ze zich in te zetten op de plek waar ze zich het nuttigst kon maken, de grote Expo-hal in Tel Aviv. Ook Terry Newman loopt daar rond. De reservistenorganisatie Brothers in Arms heeft er haar hoofdkwartier van een omvangrijke operatie tot steun aan zowel getroffen families als de honderdduizenden reservisten die klaar staan voor het gevecht.
Amit begrijpt het goed, de bezieling van haar broer en van Newman. Ze voelt die zelf ook. ‘Het is de eerste oorlog die ze meemaakt’, zegt haar vader, nog altijd met bezorgde blik. ‘Ja, ik ken oorlog tot nu alleen uit verhalen en films’, bevestigt de dochter. Vader: ‘Ik heb in 1982 in de eerste Libanonoorlog gevochten. Ik heb alles gezien. Vrienden van mij zijn gestorven. Oorlog is niet als in de film. Geen happy end, geen applaus.’
Voor de goede orde: Brothers in Arms staat los van het ministerie van Defensie en van de overheid als zodanig. Sterker, de organisatie werd begin vorig jaar opgericht tegen het plan van de regering-Netanyahu de grondwet te wijzigen. Reservisten en ‘vrijwilligers’, mannen boven de 45 en vrouwen boven de 38 die onverplicht oproepbaar zijn voor militaire dienst, voerden maandenlang actie, steeds omvangrijker. Vrijwilligers stelden in een petitie dat ze niet inzetbaar zijn zolang het gewraakte wetsvoorstel op tafel blijft.
Na de aanval van Hamas werd die campagne gestaakt en gooide Brothers in Arms het over een geheel andere boeg. In een mum van tijd werd, doordat de overheid volstrekt in gebreke blijft, een logistiek mirakel gecreëerd. Op grote schaal worden dekens, kleding, voedselpakketten, water, gevechtsschoenen en wat niet al ingezameld, voor zowel burgers als militairen.
In de Expohal heerst een bedrijvigheid van jewelste. Honderden vrijwilligers lopen rond in legergroene T-shirts met het logo van Brothers (soms Sisters) in Arms. Zendingen worden klaargemaakt, al naar gelang de behoeften die online vanuit het land doorkomen. ‘Het leger is wel verzadigd, we zijn nu vooral voor burgers bezig’, zegt coördinator Gigi Ledy Weis (52), in het dagelijks leven ict-ondernemer. ‘Ik heb in mijn leven veel bedrijven opgericht, maar dit heb ik nog nooit meegemaakt.’
Het afgelopen jaar werden de activisten nog geregeld voor ‘verraders’ uitgemaakt in talkshows (‘laat ze een Hitlersnorretje nemen’, zei panelist Yotam Zamri), maar sinds een week is die kritiek verstomd. De Brothers (en Sisters) zijn de nieuwe helden, ook voor gemeentebesturen van Netanyahu’s Likudpartij die dankbaar een beroep doen op de organisatie.
Wie activisten in de Expohal aanspreekt, krijgt soms een geëxalteerde preek te verwerken over de ‘beesten’ van Hamas en het buitenland dat maar niet wil begrijpen dat het voortbestaan van Israël op het spel staat, maar die emotie is waarschijnlijk bedoeld voor het publiek dat via de verslaggever wordt bereikt.
Meer serene gevoelens overheersen. Zoals bij fitnessdocent Anat Harel (53), die al de hele week bezig is op grond van video’s – Israëlische zowel als van Hamas – informatie te verzamelen over vermiste personen. ‘De eerste paar dagen waren er veel positieve momenten’, zegt ze. ‘Regelmatig konden we vaststellen dat iemand nog in leven was.’ De laatste dagen echter resteren er meestal slechts twee mogelijkheden: dood of ontvoerd.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden