Je vraagt je soms af hoe ver onrecht kan strekken, voordat er een begin van besef komt dat het in feite plaatsvindt. Ik schreef al eerder hoe bijzonder knap het is dat Israël zowel vakantiebestemming kan zijn, als gewelddadig gekoloniseerd gebied. Dat er cocktails in Soho House Tel Aviv geserveerd kunnen worden, en niemand eraan herinnerd wordt dat het gebouwd is op gestolen grond. Hoe effectief het geweten schoon is gewassen, werd ook bewezen doordat er gedanst kon worden op een paar kilometer afstand van de grens van de Gazastrook. De beelden van de inval van Hamas, de vluchtende jonge mensen die van het ene op het andere moment in een hel van bloed en dood belandden, maakten grote indruk, ook op mij. Onmiddellijk drong zich ook een andere gedachte op; een festival organiseren zo dicht bij een gebied dat al sinds het sluiten van de grenzen in 2007 in feite een grote gevangenis is en waar mensen onder erbarmelijke omstandigheden leven – ik zou het cynisch kunnen noemen, maar dan deed ik geen recht aan de uitgesproken arrogantie die eruit spreekt.
Gaza lijkt verdacht veel op een concentratiekamp. Het verzet van de Palestijnen is in de laatste decennia succesvol aan ons verkocht als terreur, de Palestijnen zelf als wilde beesten. Dat de Gazastrook een afgesloten gebied is, komt de mensen die het in de eerste plaats afsloten goed uit. De geschiedenis heeft ons immer geleerd dat wie het lukt om zijn vijanden in een afgesloten ruimte bijeen te drijven, ze op een efficiënte manier kan uitroeien.
Terwijl ik dit stukje schrijf, komen er berichten binnen over een naderend grondoffensief, over illegaal ingezette witte fosfor. Fosfor, moet u weten, vreet zich door de huid en door het vlees heen, tot op het bot. Het is niet te blussen met water, omdat het juist met water een verbinding aangaat. Het is een wapen dat volgens internationaal recht illegaal is om tegen burgers in te zetten, vanwege de ongekend wrede gevolgen ervan. Israël zette het al in 2009 in tegen Palestijnse burgers, en nu dus weer.
Het is niet onvoorstelbaar dat Israël tegen de tijd dat u dit leest, de Gazastrook heeft verwoest. De waarschuwing die Israël dit weekend aan de Palestijnen afgaf, namelijk om te vluchten, klonk alleen voor de meest naïeve toeschouwer als een beschaafd gebaar. Iedereen weet immers dat ze nergens heen kunnen. Hun gevangenis is al decennia hermetisch afgesloten door dezelfde mensen die nu de raketten afvuren. Egypte – dat eraan grenst – past er wel voor hen toe te laten. Het herinnert me aan hoe Nederland, toen de eerste Joden de grens met Duitsland overkwamen, deze vluchtelingen willens en wetens terugzond. Dat terugsturen een zekere dood betekende, maakte daarbij geen verschil.
Dat er twee waarheden naast elkaar kunnen bestaan, namelijk dat Hamas een afschuwelijke terreuraanval op Israël uitvoerde, én dat Israël een gewelddadig, onderdrukkend en racistisch bewind voert over Palestijnen, dat willen intussen nog steeds te weinig mensen erkennen. Liever worden er wapens en morele steun toegezegd aan Netanyahu, iemand die ooit stelde dat het niet Adolf Hitler was, die de Joden wilde uitmoorden. Hitler, in de woorden van Netanyahu, had de Joden slechts willen verjagen. Het was de grootmoefti van Jerusalem, Haj Amin al-Husseini, die Hitler het idee van genocide had ingefluisterd.
Zonder de moslims, was Netanyahu’s punt, was Hitler nooit op het idee van genocide gekomen. De boodschap was duidelijk: de moslim is het kwaad. Erger zelfs dan het grootste kwaad dat een jood zich kan voorstellen.
Steeds als je denkt dat het niet gekker kan met het hersenspoelen van het publiek, wordt er weer een onvoorstelbare stap gezet. Wat rest is een angstig besef van hoe cynisch de geschiedenis zich herhaalt. Hoe wreed, ook.
Source: NRC