Het zijn gouden tijden voor liefhebbers van voornamentelevisie. Alleen al in deze tv-week worden we onder meer getrakteerd op Dokter Ruben, Eus in Turkije, Govert naar de kern van de aarde, Danny and the Americans én Ewout. Heb je een voornaam, dan heb je al bijna een tv-programma.
De presentator is daarbij méér dan alleen presentator: hij (of zij, maar toch opvallend vaak hij) ís het programma, meestal door zijn fascinaties voor complexe onderwerpen die hij inzichtelijk wil maken voor een publiek. Idealiter is er nog een expertise, maar noodzakelijk is dat zeker niet.
Over expertise hoeven we ons in de nieuwe programma’s van Eus (Özcan Akyol) en Ruben (Terlou) geen zorgen te maken. In Eus in Turkije reist Akyol door jubilerend Turkije, daar het precies honderd jaar geleden is dat Atatürk de Republiek stichtte. Eus wil daarbij vooral de dromen over Turkse eenheid van toen en nu naast elkaar leggen, ook omdat het jubileum behoorlijk wordt ontsierd door de zware aardbevingen, hyperinflatie en gepolariseerde verkiezingen.
In de openingsaflevering leidde dat naar het conservatieve Trabzon, waar de Turkse eenheid ver weg lijkt. De stemming leek vooral omgeslagen in verdeeldheid en hevige achterdocht. Tekenend was het interview dat Eus had met een conservatieve stemmer die vreesde voor te veel westerse invloeden. Erg ontvankelijk was de man niet voor Eus en zijn cameraploeg, waarmee het sluimerende wantrouwen een treffend gezicht kreeg.
Waar Eus in Turkije meer Turkije bleek dan Eus, was de eerste aflevering van Dokter Ruben juist meer Ruben dan dokter. Net als Eus is Ruben na het succes van programma’s als Langs de oevers van de Yangtze inmiddels een vooraanstaand lid van de voornamenschool. Terlou werd ooit opgeleid als arts, maar had niet de rust voor dat bestaan. Toch kwam die doktersblik goed van pas voor zijn nieuwe serie. Daarin gaat hij op zoek naar de ‘virussen die mensen ziek kunnen maken’, zoals armoede, ongelijkheid of vervuiling.
Dat bracht hem in de eerste aflevering naar een Amerikaanse gevangenis, waar zware criminelen een zelfhulpgroep hadden opgericht. Terlou mocht meekijken onder één voorwaarde: dat hij zelf ook open zou zijn over zijn worstelingen. Dat leidde tot de wonderlijke situatie dat het programma bijna meer ging draaien om de dokter dan om zijn patiënt. Zo bleek Terlou een ‘sterke drang’ te hebben om voortdurend te vertrekken. Het had bijna iets komisch om dat op te biechten tussen criminelen die vaak levenslang gevangen zitten.
Het inkijkje was fascinerend en inzichtelijk (zeker toen Terlou afzonderlijk sprak met criminelen en hun familieleden), maar het programma bleef ook wat vaak hangen in losse observaties, zonder dat de dokter tot een écht grondige diagnose kwam over het nut van zo’n therapiegroep in het verwerpelijke Amerikaanse gevangenissysteem. Soms kan zelfs een diepgravend programma nét iets te veel voornaam hebben.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden