Hackney Diamonds, het eerste studio-album van de Rolling Stones met eigen liedjes in achttien jaar, begint met een valse start. Angry, de eerste single, is een van de minste nummers. Meer dan een aardige gitaarriff van Keith Richards heeft het niet te bieden. Het deed eerlijk gezegd het ergste vrezen voor dit nieuwe Stones-album, de opvolger van het alleraardigste cover-plaat Blue & Lonesome uit 2016.
Maar twee jaar na het overlijden van drummer Charlie Watts en 61 jaar na de oprichting komen de Stones met Mick Jagger (80) en Keith Richards (79) als enige twee originele bandleden met een album dat hun beste in minstens veertig jaar mag worden genoemd.
Daar gaan we weer, denkt u wellicht. Al decennia lang leest u dat het nieuwe Stones album of het nu Steel Wheels (1989), Voodoo Lounge (1994) of A Bigger Bang (2005) hun beste is sinds Some Girls (1978) of, vooruit, Tattoo You (1981). Maar op Hackney Diamonds hoor je eindelijk weer de intensiteit van weleer terug.
Komt het door de deadline die Jagger stelde? Is het de komst van producer Andrew Watt (32) op wiens cv behalve Justin Bieber en Post Malone ook de namen prijken van veteranen als Iggy Pop, Ozzy Osbourne en Paul McCartney? Mogelijk. In elk geval heeft Mick Jagger in jaren niet meer zo krachtig gezongen. Alsof er eindelijk weer eens iets echt op het spel stond. ‘Now I’m too young for dying and too old to lose’, zingt hij treffend in de mooi gearrangeerde ballad Depending On You.
Waarna de Stones in Bite My Head Off losgaan alsof het 1973 is. Niet dat je hem kunt onderscheiden, maar de aanwezigheid Paul McCartney op bas in dit nummer moet Mick, Keith, Ron Wood en drummer Steve Jordan extra vuur gegeven hebben. Lekker is ook de riff waarmee Richards Whole Wide World inzet. Een klassieke Stones meezinger. Waarna in de blues Dreamy Skies gas teruggenomen wordt en Wood en Richards gitaren Jaggers gedragen zang en mondharmonicaspel een mooie bedding geven.
De twee liedjes met Charlie Watts nog op drums zijn helaas wat minder. Sympathiek gebaar, maar Mess It Up en Live By the Swords zijn van het soort middelmaat waar de Stones op Hackney Diamonds juist aan ontsnappen. Zoals in de zinderende finale, nadat Keith Richards zijn eigen momentje heeft gepakt als zanger in Tell Me Straight. De soulballad Sweet Sound of Heaven is een Stones klassieker in wording.
Lady GaGa is met haar machtige stem een van de sterren hier wiens bijdrage, anders dan die van Elton John, Stevie Wonder en Paul McCartney, ook echt te herkennen is. Als Mick en Keith tot slot samen nog even het liedje Rolling Stone van Muddy Waters spelen dat de band ooit hun naam gaf, is de cirkel rond. Niet verwacht, toch nog gekomen: een steengoed Stones album.
Hackney Diamonds
Pop
★★★★☆
Universal (verschijnt 20/10)
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden