In het SIPRI Yearbook 2023: Armaments, Disarmament and International Security wordt berekend hoeveel er in 2022 wereldwijd aan wapens is uitgegeven. Geen mals bedrag: 2.240 miljard dollar. In het Oxfam-rapport First Crisis, Then Catastrophe van 12 april 2022 is te lezen dat tegen het einde van dat jaar 860 miljoen mensen in extreme armoede kunnen vervallen en moeten rondkomen van minder dan 1,90 dollar per dag.
Mijn zakjapanner heeft er geen moeite mee. Het bedrag aan wapens gedeeld door de arme wereldburgers geeft als uitkomst 2.604 dollar per jaar per burger. Te besteden aan voeding, scholing, schoon water en bestaanszekerheid.
Dit is wellicht te abstract. Daarom een voorbeeld dichter bij huis met een oer-Hollands product. Eén Amerikaanse Himars-raket kost 5 miljoen dollar en een blik erwtensoep van een bekende soepfabriek uit Oss kost, omgerekend, rond de 3 dollar. Ik tik het in op mijn rekenmachine. De raket is goed voor meer dan 1,6 miljoen blikken soep. Leve de voedselbank.
Schurken en gerespecteerde democraten vechten door en ik blijf naïeve rekensommetjes maken.
Albert de Bruijn, Tholen
Er raast een verontrustend gewapend conflict over het Midden-Oosten, dus wordt het oorlogsrecht er weer bij gehaald. Strijdende partijen houden zich daar niet aan, is de verontwaardigde observatie. Dat zij zich in het heetst van de strijd aan enig voorschrift rond ‘proportioneel geweld’ zullen houden, is echter een absurd idee.
Oorlog is in wezen de rem eraf gooien voor totale vernietiging van de ander, en oorlogsrecht is hooguit een erbarmelijke poging om menselijk falen te ordenen dat in zichzelf immoreel, onvoorspelbaar, chaotisch en vernietigend is. Het lijkt mij de meest nutteloze regelgeving op deze aardbol.
Belaagde burgers op rokende puinhopen vol doden hebben namelijk maar één optie: wachten op vuistdikke rapporten en jarenlange tribunalen in Den Haag – over een jaar of tien.
Trees Roose, Haren
We keken uit naar onze reis naar Jordanië, een avontuur met 17 medereizigers, maar amper vier dagen voor vertrek brak er oorlog uit in het Midden-Oosten. Op slechts een steenworp afstand van ons beoogde paradijs brak de hel los, de kranten vulden zich met gruwelijke verhalen van geweld en onschuldige slachtoffers.
Ons vakantiegevoel was meteen verdwenen, maar niet bij onze reisorganisatie, die de situatie negeert. We horen niets en bellen en mailen met zorgen en vragen maar er wordt stug vastgehouden aan ‘geen reden tot ongerustheid’. Hun focus? De bestemming, zonder oog voor de dreiging in de omliggende landen en de slachtoffers op enkele kilometers daarvandaan.
‘We wensen u een fijne vakantie’, klonk hun opgewekte groet. Contact met medereizigers? Onmogelijk gemaakt. Wij zagen de gevaren per uur toenemen en zaten ondertussen ook met een ethisch dilemma. Varend op ons gevoel konden we niet anders dan de reis annuleren op de dag van vertrek.
De slogan ‘met oog op de wereld’ en Unicef-steun is niets waard als je het in de praktijk niet waarmaakt en geen aandacht toont voor de realiteit rondom reisbestemmingen.
Franca Koekoek, Rhenen
In 1963 meldden zo’n 60 jonge Palestijnse mannen zich in Vlaardingen om als gastarbeiders aan de slag te gaan bij een fabriek, schrijft de krant op 12 oktober. Om eraan toe te voegen dat de Palestijnse gemeenschap in deze plaats zich langzaam uitbreidde naar 5.000 personen.
Langzaam? Als de Nederlandse populatie zich in dit tempo had uitgebreid waren we nu met een kleine miljard (990 miljoen) zielen geweest. Nooit geweten dat Hans Klok een Vlaardinger is.
Marcel Gerrits Jans, Groningen
Wat mij het meest schokte bij het zien van de foto op pagina 9 van de krant van 12 oktober was niet de jongen die in de optocht een portret van de militaire leider van Hamas omhooghoudt, maar de vader die zijn in gevechtstenue gestoken, gewapende zoontje van hoogstens een jaar of 4 op zijn schouders draagt. De strijd tegen de aartsvijand wordt hem, en helaas veel andere kinderen overal ter wereld, met de paplepel ingegoten. Zolang ouders hun kinderen zo opvoeden verandert er niets en zal de wereldvrede nog lang op zich laten wachten.
Trees Dunk, Eindhoven
Een heel mooie bijdrage van Asha ten Broeke: ‘In alle angst en stress zijn kinderen gaan geloven dat het allemaal aan hen ligt’. Tja, helaas is dat al eeuwen aan de gang. Vanaf de peuterleeftijd leren ze in extreme geloofsgemeenschappen, christelijk én anderszins, over zaken als erfzonde, schuld, boete. Aan de andere kant van het spectrum: ik zat met gekromde tenen te luisteren naar twee broertjes, 7 en 8 jaar, die een heel referaat hielden over de ondergang van de wereld door milieuproblemen en ‘onze schuld’.
Zwarte kousen, zwarte baarden, groene T-shirts: blijf van onze kleine kinderen af tot het moment dat zij zélf afwegingen kunnen maken!
Jan Eggens, Leimuiden
De rente op studieleningen is gestegen en daarmee ook de temperatuur in de brievenrubriek. Die stond vol met verongelijkte hogeropgeleiden en hun ouders. Beschuldigingen van bedrog en oplichting zijn niet van de lucht.
Feit is dat de koppeling van de rente aan die op staatsobligaties bekend is sinds de invoering van het leenstelsel. Feit is ook dat de rente van extreem gunstig naar gunstig is gegaan. De rente blijft immers ver onder het inflatieniveau en de schuld wordt dus elk jaar minder waard. Geen oplichting noch bedrog, eerder een prima deal voor, vaak goed verdienende, hogeropgeleiden.
Het maakt de vergelijking die een van de briefschrijvers, in zijn hang naar slachtofferschap, maakt met de toeslagenaffaire extra wrang.
Max Betjes, Amsterdam
Toch maar even over het gebruik van de mannelijke woordvorm voor vrouwenberoepen. Het profiel van Sandra Hüller (V, 12/10) begint met ‘de Duitse acteur’ om verderop in het artikel over te gaan op de vrouwelijke woordvormen zoals ‘theateractrice’ en ‘echtgenote’. Inconsequent of bewust? Of gewoon omdat het toch natuurlijker is de vrouwelijke vorm te gebruiken? Doe dat dan, graag, en stap af van dat geforceerde gedoe.
Lia van Es-Vastrée, Rockanje
Op de school waar ik werk is lezen heel normaal. En dat is in deze tijden best bijzonder. De zeven uitstekende praktische tips van Ted van Lieshout passen wij al jaren toe.
De school, een Integraal Kindcentrum (IKC), beschikt over een grote gezellige schoolbibliotheek met kasten die uitpuilen van de kinderliteratuur, series, graphic novels, informatieve boeken, strips, weekbladen en prentenboeken.
Ik ben geen conciërge en geen leerkracht. Ik ben de Boekenzoeker. Wat acht jaar geleden begon als een ludieke actie is uitgegroeid tot een betaalde parttimebaan. Als Boekenzoeker help ik kinderen van groep 1 tot en met groep 8 persoonlijk bij het kiezen van een boek. Ook beheer ik de schoolbibliotheek, onderhoud ik contacten met de plaatselijke openbare bibliotheek, volg ik het kinderboekennieuws en lees ik voor aan baby’s, peuters en kinderen op de buitenschoolse opvang. En ik ondersteun de leerkrachten. Ik zoek voorleesboeken en boeken die aansluiten bij het thema waarmee zij bezig zijn.
Onder de tips van Van Lieshout stond vorige week een artikel over ontlezing op scholen en het extra geld dat de overheid vrijmaakt voor het leren lezen. Mijn tip is: stop dat geld in menskracht.
Gun elke school een Boekenzoeker.
Stella Leenders, Zuidwolde
Mode-icoon Chioma Nnadi is de eerste zwarte vrouw aan het hoofd van de Britse Vogue. Mooi dat deze vrouw meer diversiteit in mode nastreeft, maar waarom moet er met zo veel nadruk geschreven worden over een ‘eerste zwarte vrouw’ op die functie?
Nou en. Dat zagen we ook bij Sylvana Simons als ‘eerste zwarte vrouw’ in de Tweede Kamer. Door dit telkens expliciet te vermelden maakt de krant het onbedoeld tot een zwart-wit-item, letterlijk, wat nou juist niet de bedoeling is.
Daar komt bij dat noch Chioma Nnadi, noch Sylvana Simons zwart is. Net zomin als ik wit ben, zijnde geen albino. De dames hebben een bruine huid, zoals de meeste mensen op aarde, in talloze gradaties. Echt zwarte mensen zie je weinig en scheer niet iedereen met een niet-westers uiterlijk over één kam.
Door een nadruk op een ‘eerste zwarte vrouw’ wordt die vrouw tot een lid van een minderheidsgroep gemaakt. Ik weet niet wat de dames er zelf van vinden, maar besef dat je met een zwart stigma het tegendeel bereikt van wat je wilt: dat het heel gewoon moet zijn als alle kleuren en voorkeuren meedoen in de maatschappij.
Rob de Wilde, Velsen-Zuid
Ik ben het helemaal met Aleid Truijens eens dat de Nederlandse taal zo veel mogelijk de voertaal zou moeten zijn op Nederlandse universiteiten.
Als voorbeeld: ik ben surveillant bij tentamens aan de TU Delft. Laatst vroeg een student mij tijdens een tentamen of ik misschien het Engelse woord voor omtrek wist. Ik zocht het even op in een vertaal-app en gaf hem het antwoord.
Maar ik dacht: het is toch raar dat een Nederlandse student aan een Nederlandse universiteit aan een Nederlandse surveillant om een vertaling moet vragen van een Nederlands woord, om zijn tentamen goed te kunnen maken?
Fennie van Osch, Pijnacker
Bijna 43 duizend inwoners van ons land tekenden een petitie tegen de benoeming van Wopke Hoekstra als Eurocommissaris. Ze vrezen een rem op het Europese klimaatbeleid. Hij werd het toch, hoewel we weten: Wopke heeft weinig klimaat in zijn mars. Tijd voor een nieuwe Klimaatmars. Hopelijk voegen alle ondertekenaars van de petitie de daad bij het woord en zetten zij stappen vooruit op zondag 12 november in de Klimaatmars in Amsterdam. Vol gaan voor een ongeremd klimaatbeleid.
Luc Meuwese, Den Haag
In deze sombere tijden is het raadzaam om het advies van deze NS-conducteur ter harte te nemen: ‘Dit is Amsterdam Centraal, eindpunt van deze trein, u wordt allen verzocht vriendelijk uit te stappen.’
Frank Bukkems, Den Haag
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden