In de geschiedenis van het Nederlands elftal staat de wedstrijd (kwartfinale WK) tegen Argentinië van 4 juli 1998 op een ereplek in het nationale voetbalmuseum (Bergkamp! BERGKAMP!!!!). In Engeland is de wedstrijd van 30 juni tegen Argentinië, de achtste finale vlak daarvoor, de wedstrijd die ze maar niet kunnen vergeten. Argentinië won na strafschoppen, maar iedereen aan Engelse kant, bondscoach Glenn Hoddle voorop, gaf meteen de schuld aan David Beckham, die zich in de 47ste minuut een hele domme rode kaart liet aansmeren door de sluwe Diego Simeone.
Over de auteur
Mark Moorman schrijft voor de Volkskrant over series, fotografie en populaire cultuur.
Het Engelse publiek kon hem niet vergeven. Wat volgde was een opmerkelijke haatcampagne gevoerd door de tabloids, het grote publiek, aangewakkerd door een legioen van zogenaamde voetbalkenners op televisie. Beckham kon zich niet vertonen of hij werd uitgefloten, beschimpt en bespuwd. Er waren serieuze bedreigingen voor de publiekslieveling die na een onnadenkend moment de meest gehate man in het land werd.
Het is een van de opmerkelijkste hoofdstukken uit de boeiende vierdelige documentaireserie Beckham van Fisher Steven (onder veel meer ook bekend als de acteur die Hugo speelde in Succession), waarbij niet alleen de wedstrijd van alle kanten wordt geanalyseerd (ook met Simeone, maar zonder Hoddle), maar ook de hele beschamende nasleep wordt gereconstrueerd.
Alleen al deze fase, die nooit zo tot Nederland is doorgedrongen (geen sociale media nog natuurlijk), maakt het kijken naar Beckham meer dan de moeite waard. Beckham doet soms enigszins denken aan The Last Dance, de geweldige documentaireserie over Michael Jordan bij de Chicago Bulls, ook een Netflix-titel die het predicaat sportdocu overstijgt. Stevens, misschien ook geholpen door zijn eigen bescheiden bekendheid, heeft werkelijk iedereen voor de camera weten te halen, van Sir Alex Ferguson tot Anna Wintour, van vriend Gary Neville tot aan pa en moe Beckham.
Er ontstaat een fascinerend tijdsbeeld waarbij met de ontmoeting van David Beckham en Spice Girl Victoria Adams (Posh Spice) een nieuw type beroemdheid geboren werd, voortdurende prooi van de tabloidpers. Het wordt ook duidelijk dat de Beckhams zelf altijd hun bekendheid, hun merknaam, hebben ingezet. In het geval van de innemende Beckham zelf werd zijn nieuwe rijkdom met een bijna kinderlijk enthousiasme omhelsd. ‘Ik hou van mooie spullen’, zegt hij. Als hij op vrijdag 50 duizend pond op zijn rekening kreeg, kocht hij op zaterdag een dure auto: van 50 duizend pond.
En steeds moest hij zich uiteindelijk op het veld rechtvaardigen voor het feit dat hij een superster was die er ook nog eens geweldig uitzag. In Beckham worden de grote sportieve momenten als heroïsche ontsnappingen gepresenteerd. Altijd weer de concentratie, de aanloop en dan die weergaloze trap, resultaat van talent en tienduizend uur tegen die bal aantrappen, met de kritische blik van zijn vader en het hele land op zich gericht.
★★★★☆
Documentaire
Vierdelige serie van Fisher Stevens
Te zien op Netflix.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden