N.B. Het kan zijn dat elementen ontbreken aan deze printversie.
De Tweede Kamer wil dat Piet Adema in Brussel tegen het blijven gebruiken van glyfosaat stemt, maar Piet weigert. Hij acht niet bewezen dat er een link is tussen glyfosaat en de ziekte van Parkinson. D66-Kamerlid Tjeerd de Groot vroeg bij het commissiedebat voor wie Piet hier eigenlijk zat: het bedrijfseconomisch belang of de volksgezondheid. „Dat laat ik mij niet aanleunen!” riep Piet met een verontwaardiging waardoor ik ging twijfelen of hij naar Brussel ging of naar de Televizier-Ring.
Tjeerds vraag herinnerde mij ook aan die ene uitzending van Zembla over hoe producent Monsanto glyfosaat op de markt kreeg en hield. In beeld kwamen wetenschappers die tegen betaling hun naam voor artikelen leenden die door ghostwriter Monsanto waren geschreven. In rapporten van toelatingscommissies waren hele hoofdstukken van WC-eend overgenomen. Nog even en ze overtuigen je moeder om glyfosaat te nemen tegen hoest. Intussen toonde terreinknecht Dewayne Johnson, die jaren met de onkruidverdelger werkte, hoe zijn huid losliet. Dat kwam door kanker, geen Parkinson. Gelukkig maar.
In de categorie tijdloze agrohorror is die Zembla-uitzending favoriet, gevolgd door de Franse inzending met daarin de gerenommeerde wetenschapper die beweert dat je glyfosaat zelfs kunt drinken. De journalist vraagt of hij dat echt zou doen. Ja hoor, met alle plezier. „Dat treft, we hebben het bij ons. Fles of glas?” De gerenommeerde wetenschapper liep vloekend uit beeld. Geen dorst meer.
Na jaren procederen moest Bayer, dat Monsanto overnam, circa 20 miljoen dollar overmaken aan de doodzieke terreinknecht. Best raar voor een product dat niet schadelijk is. Ook raar dat dat veilige product in Nederland niet in parken en plantsoenen mag worden gebruikt. De stedeling mag er niet op recreëren, maar de boer mag er 24/7 in leven en werken. Je zou verwachten dat partijen met hart voor de boer onmiddellijk dat spul bij hun achterban vandaan zouden stemmen, maar juist SGP en BBB willen bij twijfel doorspuiten.
Woensdag probeerde de commissie de minister weer te overtuigen: stoppen met glyfosaat zou vooruitgang juist stuwen! Een kwart van dat spul gaat naar sierteelt! Er werd met een biologische bollenboer gezwaaid, de omgeving sprak schande van zijn veld vol onkruid, maar de boer was niet ontevreden.
De Tweede Kamer was misschien goed geïnformeerd, maar Adema had ook wetenschappers gesproken, dus fuck de wil van gekozen volksvertegenwoordigers.
„We moeten constateren dat we een minister zonder lef hebben”, zei Eva Akerboom, maar Adema heeft wel lef. Het lef om risico’s te nemen met andermans gezondheid. Een soort Sywert van Liendenlef. Lef is als moed: ergens angst bij voelen en het toch doen. Dat kan voor iets moois zijn als een verkeerd besluit terugdraaien, tegen stemmen of gezondheid boven winst kiezen. Of voor iets lelijks zoals je volk verlakken, de democratie verpatsen of winst boven volksgezondheid stellen. In de volksmond heet dat gore lef.
De Tweede Kamer heeft donderdag gestemd: vrijdag moet de lefminister doen wat zij zegt.
U kunt ons via dit formulier informeren over taalfouten of feitelijke onjuistheden, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken worden niet gelezen.
Source: NRC