N.B. Het kan zijn dat elementen ontbreken aan deze printversie.
Met Bernie Sanders in het land lijkt het socialisme weer even springlevend. De rijken worden te rijk en de armen blijven te arm. Het is een constatering waartegen weinig valt in te brengen, de vraag is alleen: hoe gaan we dat oplossen? Daarover blijft Bernie vager.
Ik moest denken aan het treffende gedicht ‘De socialist’ in de pas uitgekomen dichtbundel De laatste tijd van de Rotterdamse dichter Rien Vroegindeweij.
Hij zag ze komen, een bloedrode stroom,
ze hielden vlaggen hoog, vaandels en banieren
en liepen en riepen en schiepen zo de droom
om de komst van de nieuwe mens te vieren.
Ze kwamen uit de steden, uit diepe stegen,
uit achterbuurten, de hutten van de landerijen,
de zwarte schuren, - en volgden nieuwe wegen.
Hij sloot zich aan en werd een loper in die rijen.
Ze gingen voort, verdwenen in een ver verschiet
en kwamen weer tevoorschijn op het toneel
waar de macht en de banen werden verdeeld.
Hij zou herboren worden. Hij werd het niet.
Hij was en bleef een figurant in het geheel
van het paradijs dat hij zich had ingebeeld.
Ik vroeg Vroegindeweij of hij met dit gedicht de teloorgang van het socialisme had willen verwoorden. Hij bevestigde dat, maar voegde eraan toe dat het gedicht in de eerste plaats over zijn vader (1906 – 1968) gaat. „Een landarbeider, horig aan de hardvochtige boeren, die al jong zijn heil zocht in het socialisme, in de zwaar orthodox-gereformeerde omgeving van Goeree- Overflakkee. Mijn vader was actief voor de plaatselijke landarbeidersbond, de VARA en de NVV, maar bepaald geen baantjesjager. Hij eindigde zijn ‘carrière’ met een bezem in zijn hand in de fabriekshallen van Shell in Pernis.”
Ik zou deze dichtbundel ernstig te kort doen als ik hem beperkte tot dit thema. Vroegindeweij is 79 jaar en het is daarom niet verbazingwekkend dat hij ook een aantal sterke gedichten over vergankelijkheid en ouderdom heeft geschreven, zoals het titelgedicht, ‘Laat mij niet’, ‘De oversteek’, ‘Scenario’, ‘Ontmoeting’, ‘September’ en ‘Het bezoek’. ‘Laat mij niet’ heeft hij voorgelezen bij het afscheid van een vriend die aan alzheimer was overleden. Vroegindeweij: „We maken wat mee op onze oude dag. Je ziet ze om je heen, de mannen en vrouwen met de rollator, op straat, in de supermarkten en de verpleeghuizen.” Hier volgt ‘Operatie’.
Genees, heren, vertoon uw kunsten,
laat uw verstand helder zijn,
uw handen vaardig.
Spreek onder elkaar gerust uw eigen
voor leken onbegrijpelijke taal.
Maak uw studiejaren waar.
Ga de helle gangen door,
neem de lift naar waar zij ligt.
Ik wacht op uw bericht.
Genees, heren, geef haar terug.
Dan maak ik het ijzer heet en strijk
de jurk die zij het liefste draagt.
U kunt ons via dit formulier informeren over taalfouten of feitelijke onjuistheden, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken worden niet gelezen.
Source: NRC