Volgens Halevi heeft het leger ‘een contract met de burgers van Israël’ en heeft de relatie al vele hoogte- en dieptepunten gekend. ‘We bevinden ons nu op een dramatisch dieptepunt, en we zullen alles doen om dat te herstellen.’ Hij stelt dat er een onderzoek naar de fouten moet komen, maar zegt ook dat dit niet het goede moment is. ‘Nu is het tijd voor oorlog.’
Hoe de strijd precies moet worden gevoerd, wordt bepaald door het speciale oorlogskabinet dat woensdag in het leven is geroepen. De kern hiervan bestaat uit drie personen: premier Benjamin Netanyahu, oppositieleider en oud-legerleider Benny Gantz, en de minister van Defensie, Yoav Gallant. Twee andere stoelen worden bezet door ‘waarnemers’: Gadi Eisenkot, eveneens een voormalige legerleider, en Ron Dermer, de minister van Strategische Zaken.
Over de auteur
Sacha Kester schrijft voor de Volkskrant over België, Israël en het Midden-Oosten. Eerder was ze correspondent in India, Pakistan en Libanon.
De vijf mannen zijn afkomstig uit politieke partijen die elkaar een paar dagen geleden nog naar de strot vlogen. Nu werken ze samen, althans voorlopig. In tijden van nood geldt in Israël tenslotte van oudsher dat de gelederen zich sluiten.
Dat kostte echter veel moeite. Voordat Hamas zaterdag Israël binnenviel en een ongekende slachtpartij aanrichtte, was het land tot op het bot verdeeld: de uiterst rechtse regering van Netanyahu wilde per se juridische hervormingen doorvoeren, die volgens de oppositie de democratie zouden uithollen.
De kritiek op de regering verstomde niet na de aanval van Hamas. Sterker nog: die zwol alleen maar aan. ‘Netanyahu is een bendeleider die niet langer kan aanblijven’, schreef de linkse journalist Zvi Bar’el woensdag in een vlammend betoog in de krant Haaretz.
Hij is niet de enige die Bibi, zoals Netanyahu genoemd wordt, verantwoordelijk houdt voor de aanval van Hamas. De premier had de afgelopen maanden alleen maar aandacht voor de juridische hervormingen, stellen critici, omdat hij terechtstaat voor corruptie en op deze manier de dans hoopt te ontspringen. Daarom luisterde hij niet naar de inlichtingendiensten, die waarschuwden dat zijn hervormingsplannen de slagkracht van het leger, en daarmee de veiligheid van het land, ondermijnden.
Ondertussen liet Netanyahu zijn extremistische ministers Itamar Ben Gvir en Bezalel Smotrich olie op het vuur gooien. Zij moedigden kolonisten aan meer nederzettingen te bouwen, stelden dat ‘het Palestijnse volk niet bestaat’, en riepen joden op te gaan bidden op de Tempelberg, de plek waar de Al Aqsa-moskee staat en waar volgens de afspraken alleen moslims mogen bidden.
Hierdoor werd het steeds onrustiger op de bezette Westelijke Jordaanoever: kolonisten vielen Palestijnen aan, jonge Palestijnen pakten de wapens weer op en het Israëlische leger greep vervolgens hard in. Militairen die op de fatale zaterdag bij Gaza gestationeerd hadden moeten zijn, waren om die reden op de Westelijke Jordaanoever.
Na de aanval liet Netanyahu vervolgens weinig van zich horen, en slachtoffers van de aanslag schreeuwden het in de media uit: ‘Waar is onze regering? Waar is Bibi?’ Toen de oppositie aanbood samen een noodregering te vormen, had Netanyahu eigenlijk weinig keus: deze samenwerking kan het gebrek aan vertrouwen in de regering verminderen. Bovendien worden er nu keuzes gemaakt door mensen met militaire ervaring, in plaats van door pyromanen als Ben Gvir of Smotrich.
Maar zelfs in tijden van crisis lijkt Bibi bezig te zijn met zijn eigen overleven. Hij weigert Ben Gvir en Smotrich weg te sturen, wat de eis was van oppositieleider Yaïr Lapid om bij het oorlogskabinet aan te schuiven. Netanyahu heeft hen na de oorlog immers weer nodig om aan de macht te kunnen blijven en de juridische hervormingen, die voorlopig in de ijskast staan, alsnog te kunnen doorvoeren.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden