N.B. Het kan zijn dat elementen ontbreken aan deze printversie.
Aylin Bilic is headhunter en publicist. Ze schrijft om de week een column.
Aylin Bilic is headhunter en publicist. Ze schrijft om de week een column.
Ze is associate partner bij De Vroedt & Thierry Executive Search, waar ze verantwoordelijk is voor het zoeken naar kandidaten voor posities in raden van bestuur en raden van toezicht. Daarnaast is ze bestuurslid bij het Schipholfonds, dat donaties doet aan verenigingen in het geluidgebied van Schiphol. Aylin Bilic treedt verder regelmatig op in forums op radio en televisie, onder andere bij BNR en WNL, ze begeleidt rondetaftelbijeenkomsten en treedt soms op als dagvoorzitter.
Meer artikelen van Aylin Bilic
Met het begrip antisemitisme moet je uitkijken. De neiging bestaat bij sommigen om kritiek op de Israëlische politiek als antisemitisch te bestempelen. Dat zou betekenen dat kritiek op Israël onmogelijk is en dat is natuurlijk absurd.
Maar sommige reacties na de slachtpartij in Israël dit weekend gingen in mijn ogen wel degelijk de antisemitismegrens over. Op zulke beestachtigheid is maar één reactie mogelijk: afschuw, onvoorwaardelijke veroordeling en medeleven. Zoals dat ook het geval was na 9/11, de aanslag op concertzaal Bataclan in Parijs of na de vrachtwagenaanslag in Nice.
In je commentaar op zo’n gruweldaad meteen beginnen over de Palestijnse vrijheidsstrijd, zelfs moeite hebben met het woord ‘terrorisme’, of weigeren de Israëlische vlag te hijsen uit piëteit met de vele slachtoffers, is niet alleen onbegrijpelijk, het is het laten meewegen van de etnische achtergrond van de slachtoffers. Israeliërs en westerlingen.
Wanneer terroristen duizend volstrekt willekeurige (jonge) mensen op straat en in hun huizen overhoop schieten, martelen of ontvoeren, twijfel ik er niet aan dat de vlag in Nederland op menig stadhuis zou zijn gehesen. De vlag werd recent ook gehesen voor de slachtoffers van de aardbevingen in Turkije en Marokko.
De paradox na de massamoord in Israël is ook nog eens dat niet de geestverwanten van de daders, maar uitgerekend de Joden, de slachtoffers in dit geval, in veel landen bedreigd werden in de dagen die volgden. Bij een pro-Hamas demonstratie in Rotterdam werd „wraak, wraak, al-Qassam” (militaire tak van Hamas) gescandeerd.
Bij de solidariteitsbijeenkomst met Israël in Amstelveen maandag was veel beveiliging nodig. Een koosjer restaurant in Londen zag deze week de ruiten sneuvelen. Synagogen en Joodse scholen worden extra beveiligd en dan heb ik het niet eens over de antisemitische reacties op sociale media.
Toen we afgelopen weekend de eerste beelden van de massaslachtingen onder ogen kregen, reageerden de jongerenorganisatie Dwars van GroenLinks en leden van Denk en Bij1 op sociale media zelfs met het bericht „From the river to the sea Palestine will be free”. Terwijl de massamoord nou net duidelijk maakt wat Hamas met die tekst bedoelt. Na een tweet met medeleven van Frans Timmermans reageerde de voorzitter van Dwars Groningen furieus. De aanvoerder van Denk, Stephan van Baarle, noemt de naam Israël vrijwel niet.
Je kunt het regeringsbeleid van Israël afkeuren, het nederzettingenbeleid fout vinden en tegelijk massaslachtingen door Hamas veroordelen. Maar voor sommigen aan de linkerkant van het politieke spectrum is dat blijkbaar niet meer mogelijk. Misschien moet radicaal-links het eigen geweten eens onder de loep nemen: in hoeverre heeft antisemitisme zich daar inmiddels definitief genesteld?
Ik ben overigens wel wat gewend. Sinds mijn tienerjaren hoor ik al complottheorieën over Joden in de Turks-Nederlandse gemeenschap. ‘Joden hebben alle macht in handen’ is een van onschuldigste uitspraken. Ook bij 9/11 konden sommigen in Rotterdam-Zuid hun instemming moeilijk verborgen houden.
Vier op de tien leraren waren afgelopen jaar getuige van antisemitische voorvallen in de klas, bleek dit jaar uit onderzoek. Een juf die ik goed ken, kan tijdens de topografieles Israël niet noemen. „Het land heet Palestina”, reageert een deel van de klas dan boos.
Het wijdverbreide antisemitisme in islamitische kring is te lang onder het tapijt geveegd, terwijl het ondubbelzinnig veroordeeld moet worden. Een andere reactie is een land dat racisme (en Jodenhaat) radicaal afwijst, onwaardig.
Aylin Bilic is headhunter en publicist.
U kunt ons via dit formulier informeren over taalfouten of feitelijke onjuistheden, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken worden niet gelezen.
Source: NRC