Onafgebroken staat de televisie aan in het rijtjeshuis van Ibrahim en Nawal Al-Baz in de wijk Holy-Noord in Vlaardingen. Zo dringen de Israëlische raketten, die nu elke dag neerdalen op Gaza, via Al Jazeera hun woonkamer binnen. Ze kunnen er amper naar kijken. Neven en nichten van hen wonen in Gaza en vrezen voor hun leven. Toch gaat de tv niet uit.
Enkele meters naast de televisie heeft het echtpaar een ‘Palestijnse hoek’ ingericht, met onder meer een goudgele shisha en allerhande borduurwerk. Nawal (63), die een zwarte hijab draagt, houdt een glazen potje omhoog met antracietkleurig zand: ‘Dit is aarde uit Deir Aban. Daar staat ons huis, in de buurt van Jeruzalem.’
Over de auteur
Abel Bormans is regioverslaggever van de Volkskrant in de provincie Zuid-Holland. Eerder was hij mediaverslaggever en een van de drie journalisten die schreven over de misstanden bij De Wereld Draait Door.
De grootschalige aanval die Hamas-strijders zaterdagochtend vanuit Gaza op Israël uitvoerde – met zevenhonderd doden en ruim tweeduizend gewonden tot gevolg – heeft het echtpaar ‘niet verbaasd’. Ibrahim (73): ‘Wij veroordelen mensenrechtenschendingen, van beide kanten.’ Maar, voegt Nawal toe: ‘Israël heeft een hele generatie Gazaanse jongeren hun perspectief ontnomen. Zij zijn opgegroeid met geweld, getraumatiseerd door het continue geluid van vliegtuigen en bommen. Dan kun je niets anders dan een uitbraak verwachten.’ Ibrahim – grijze ringbaard, wandelstok – knikt: ‘Een kat in het nauw maakt rare sprongen.’
Ibrahim en Nawal zetten zich sinds jaar en dag in voor de Palestijnse zaak. Ibrahim was ooit lid van de politieke partij Fatah, een beweging die in het verleden aanslagen pleegde, ook in het buitenland. Ibrahim werd in 1979 op een vliegveld in Parijs gearresteerd met explosieven op zak. Die had hij voor Palestijnse strijdgenoten in Duitsland meegenomen. Hij werd veroordeeld en zat vier maanden vast.
Daarna vertrok hij naar Nederland, waar hij het terrorisme afzwoer. Hij zette zich als maatschappelijk werker in voor migranten en tuigde verschillende pro-Palestijnse organisaties op. In 1991 werd zijn verblijfsvergunning alsnog ingetrokken, omdat de veiligheidsdiensten vermoedden dat hij banden onderhield met buitenlandse terreurcellen, gelieerd aan Fatah. Die vermoedens bleken ongegrond. Een nationale protestactie, waar ook GroenLinks en SP zich bij aansloten, leidde ertoe dat hij mocht blijven.
Elk jaar organiseren Ibrahim en Nawal De dag van het land in Vlaardingen, waarin ze aandacht vragen voor de onteigening van Palestijns grondgebied in Israël. Ze staan bekend als sleutelfiguren binnen de Palestijnse gemeenschap in de stad. Maandagavond kregen ze persoonlijk bericht van de woordvoerder van burgemeester Bert Wijbenga. Die ging de dag erna de Israëlische vlag hijsen op het stadhuis, hoorden ze tot hun verontwaardiging. ‘Vanwege de gewelddadige, onvergeeflijke terreuracties vanuit Hamas’, schreef de burgemeester op het sociale medium X. ‘Geen lichte beslissing’, aldus Wijbenga, aangezien Vlaardingen ‘de grootste Palestijnse gemeenschap van Nederland’ herbergt.
In 1963 meldden zo’n zestig jonge Palestijnse mannen zich in Vlaardingen om als gastarbeiders aan de slag te gaan bij de Rotterdamse Margarine Industrie (ROMI), gespecialiseerd in het verwerken van eetbare oliën en vetten. Langzaam breidde de Palestijnse gemeenschap zich uit. Naar schatting wonen er nu zo’n vijfduizend Palestijnse Nederlanders in de Zuid-Hollandse gemeente.
Ibrahim: ‘De keuze van de burgemeester om de Israëlische vlag te hijsen vonden wij een eenzijdige blik op dit conflict. We voelden ons, als grote Palestijnse gemeenschap, miskend – en dat is schadelijk voor onze identificatie met deze stad.’
Nawal: ‘We waren beledigd, boos en teleurgesteld. In Gaza zijn duizend mensen gedood en nog eens vijfduizend gewonden gevallen. Alsof dát niet telt.’
Ze drongen aan op een ontmoeting met Wijbenga, op dinsdagavond, vóórdat hij de vlag zou hijsen. Dat gesprek, waar nog tien andere Palestijnse Vlaardingers bij aanwezig waren, verliep ‘constructief’, zei de burgemeester naderhand. Hij veranderde van gedachten en koos voor een typische polderoplossing.
En dus werd woensdagmiddag om 12 uur ’s middags de Israëlische vlag, die slechts een half etmaal op het stadhuis had gewapperd, alweer naar beneden gehaald. In plaats daarvan hees een gemeenteambtenaar een vredesvlag. Even verderop, op het balkon van de werkkamer van de burgemeester, werden broederlijk een Israëlische en Palestijnse vlag naast elkaar gehangen.
Nawal, Ibrahim en zo’n tien andere Palestijnse Vlaardingers waren erbij. ‘Daar komt-ie’, riep Nawal opgetogen toen de gemeenteambtenaar met de Palestijnse vlag kwam aanlopen. Overal gingen telefoons de lucht in om de gebeurtenis te filmen.
‘Voor mij is de Israëlische vlag nog steeds een symbool van onderdrukking’, zegt Ibrahim. ‘Toch ben ik blij dat beide vlaggen nu naast elkaar hangen. Dat laat zien dat de burgemeester geen eenzijdige voorkeur uitspreekt. We respecteren zijn beslissing.’
Mensen moeten zich beter ‘in de oorsprong’ van het Israël-Palestina-conflict verdiepen, vindt Ibrahim. ‘Ik wil benadrukken dat wij geen enkel probleem hebben om met Joden samen te leven. Misschien denken sommige Nederlanders dat. Maar Joden waren in Palestina in de tijd van mijn vader de hoogste adviseurs. Ze werden gerespecteerd. Mijn vader was goed bevriend met Joden.’
Nu vraagt hij Nederlanders om ook hun hart te openen voor de Palestijnen. ‘In Gaza gebeuren nu verschrikkelijke dingen – en er gaan nog meer verschrikkelijke dingen gebeuren. Vrede in het Midden-Oosten kan alleen worden bereikt als Palestijnen óók volledige rechten krijgen.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden