Vroeger vaste tv-prik in het weekend: de Amerikaanse realityserie Cops, met stoere dienders die de ene na de andere achtervolging met de politieauto inzetten en vluchtende boeven door nauwe steegjes najagen.
Een slinks staaltje ‘copaganda’ (een samentrekking van ‘cops’ en ‘propaganda’), begrijp ik nu. Cops stond in een rijke Amerikaanse traditie van kritiekloze politieverheerlijking, met weinig oog voor de sociaal-economische achtergronden van de boeven die voor de camera tegen de grond worden gewerkt. Shows als Cops zouden daardoor vooral stigmatiserend werken: agenten altijd goed, zwarte en bruine mannen altijd slecht.
Dus het was met enige aarzeling dat dinsdag ingeschakeld werd op Bureau Rotterdam van tv-presentator Ewout Genemans die eerder ook al meeliep op andere politiebureau’s. Vooraf werd door Genemans veel spektakel beloofd. ‘Een van de heftigste seizoenen ooit’, aldus Genemans in de pers. Wapens, een afgesneden hoofd dat in de sloot drijft, het zou allemaal voorbijkomen.
In de eerste aflevering van Bureau Rotterdam leek het met de aangekondigde heftigheid aanvankelijk mee te vallen. Een akelig auto-ongeluk, een bezorgd belletje naar de politie over een man die niet op zijn werk was komen opdagen – niet direct uitzonderlijke zaken in grootstedelijk gebied.
Wel verontrustend was de arrestatie van een piepjong jochie, niet ouder dan 16 jaar, die met een vuurwapen op zak liep. Genemans wist hier in één ogenblik een duistere ontwikkeling in Rotterdam in beeld te vangen: sinds 2019 is het wapenbezit onder Rotterdamse jongeren flink toegenomen, tonen politiecijfers, en de drempel om deze wapens met dodelijk effect te gebruiken lijkt ook alleen maar lager geworden. Het jochie dat in Bureau Rotterdam werd gearresteerd, bleek ook geschoten te hebben met het vuurwapen – gelukkig zonder slachtoffers te maken.
Een verkeerde omgeving brengt jongeren tot verkeerde keuzen, vertelde de Rotterdamse agent Joyce bij weer een andere politieactie in een ‘zwakke wijk’. ‘Hoe je ze kunt helpen? Ja, soms kan dat niet eens.’
Copaganda wil ik Bureau Rotterdam niet noemen – de in beeld gebrachte agenten leken stuk voor stuk gewetensvolle dienders – maar iets meer inzicht in die ‘verkeerde omgeving’ waarover agent Joyce sprak, was niet verkeerd geweest. De agenten hadden diepte, motieven, een persoonlijk verhaal. Maar de boeven die ze dagelijks in de boeien slaan bleven vooral dat: boeven.
Een paar keer bewees Genemans in de voice-over lippendienst aan ‘kwetsbare jongeren’, maar journalistieke nieuwsgierigheid om dat verhaal na te jagen was er niet echt. Nou ja, misschien is Bureau Rotterdam daar het programma ook niet voor, maar een gemiste kans is het wel. In andere media krijgen deze haast gedoemde jongeren helaas ook zelden reliëf.
Tot slot een waarschuwing: als u erg begaan bent met het lot van dieren, sla dan vooral de laatste minuten van Bureau Rotterdam over. Dat was weer iets te veel rauwe werkelijkheid voor deze kijker.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden