N.B. Het kan zijn dat elementen ontbreken aan deze printversie.
De Gazastrook is tweemaal Texel, lees ik nu overal. Ik had daar nooit eerder bij stilgestaan. Tweemaal Texel maar! Ik had de Gazastrook in mijn geografische onwetendheid ingeschat op minstens de hele provincie Noord-Holland waar Texel toe behoort.
Het Nederlandse Texel heeft een landoppervlak van 170 m2: een lengte van twintig kilometer en een gemiddelde breedte van 8 kilometer. Een dagje fietsen – en je hebt heel Texel gehad, zo herinner ik me als toerist. Er wonen 13.950 mensen die over een heel jaar gezelschap krijgen van een miljoen toeristen. Daar wordt soms over geklaagd door de Texelaars, maar ik hoop dat ze dat voortaan nooit meer zullen doen.
In die pieterige Gazastrook wonen twee miljoen mensen al jaren in erbarmelijke omstandigheden: weinig voedsel en brandstof, geen schoon kraanwater, slechte gezondheidszorg. Hamas is er aan de macht en investeert zijn geld liever in wapens dan in de infrastructuur en voorzieningen. Israël controleert de grenzen streng, je kunt nauwelijks in en uit deze strook die daarom als bijnaam ‘de grootste openluchtgevangenis ter wereld’ heeft.
Kortom, een hel op verschroeide aarde.
Kan het nog erger, dus een hel die heller is dan de ‘gewone’ hel? Ik vrees dat de Israëlische premier Netanyahu dat gaat uitproberen. Enkele uitspraken: „We staan aan de vooravond van de vernietiging van Hamas.” „Ik vraag jullie standvastig te blijven, want we gaan het Midden-Oosten veranderen.” Het is de onverbiddelijke taal van de vergelding. Niet onbegrijpelijk na de recente gruwelijke terreuracties van Hamas, maar is het ook verstandig?
Die twee miljoen inwoners van Gaza kunnen immers geen kant op. Zij komen knel te zitten tussen de soldaten van Netanyahu en die van Hamas. Als Netanyahu van plan is in Gaza van deur tot deur te gaan om de strijders van Hamas op te pakken, dreigt een onbeschrijfelijk bloedbad te ontstaan dat ook voor de reputatie van Israël onherstelbare gevolgen zal hebben.
In de woorden van Netanyahu klinkt te veel de schaamte door van de leider die beseft dat hij zijn volk onvoldoende heeft beschermd heeft tegen de aanval door Hamas. Hij wil iets goedmaken – tegen elke prijs. Het is woede die kan doorslaan naar razernij.
Gelukkig hebben wij in Nederland minder belastende zorgen. Wij kibbelen liever over vlaggen. Burgemeester Aboutaleb van Rotterdam wilde niet de Israëlische vlag hijsen, hij volstond met de Rotterdamse vlag halfstok. Zijn collega Halsema in Amsterdam koos wel voor de Israëlische vlag, evenals de Nederlandse regering op het Binnenhof. In een brief aan de gemeenteraad schreef Aboutaleb dat die Rotterdamse halfstokvlag bedoeld was „voor alle burgerslachtoffers van de recente explosie van geweld tussen Palestijnen en Israëli’s.” Dit alles „naar aanleiding van de vreselijke beelden.” Dat klinkt wel erg neutraal. Die „vreselijke beelden” betroffen hier in de eerste plaats het door Hamas uitgeoefende geweld. Daar is het nu mee begonnen. Het was daarom geen gelukkige beslissing van Aboutaleb, ongetwijfeld geboren uit angst voor repercussies in zijn stad. Nu wordt hij op de sociale media ervan beschuldigd hiermee het geweld tegen de Joden te legitimeren. Toe maar. Straks willen ze hem nog degraderen tot burgemeester van Texel.
U kunt ons via dit formulier informeren over taalfouten of feitelijke onjuistheden, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken worden niet gelezen.
Source: NRC