Onze minister-president en minister van Justitie en Veiligheid hebben een eed afgelegd waarin ze het internationaal recht laten prevaleren boven onze grondwet. Beiden hebben nu onvoorwaardelijke steun uitgesproken voor Israël. Dat ‘onvoorwaardelijk’ vind ik als burger onverstandig en onwenselijk. Het betekent in feite dat schendingen van het internationaal recht (en nu dus ook het oorlogsrecht) voortaan de kliko in kunnen. De enige uitweg uit deze nachtmerrie voor zowel Palestina als Israël is: dwing voor beide partijen handhaving van het internationaal recht af. Dat is ook de enige manier om het internationaal recht zelf overeind te houden. Bedenk: wie deze rechten voor een ander weggooit, maakt ze ook voor zichzelf waardeloos. Maar andere rechten hebben we niet.
Clara Legêne, Etten-Leur
Je valt Israël binnen. Je vermoordt meer dan 800 ongewapende mensen, onder wie veel jongeren. Je ontvoert er nog eens 150 en dreigt ze te executeren. Dan lees je in je veilige bunker de reacties van mensen als Tineke Bennema die Israël oproepen de situatie niet te laten escaleren. Missie geslaagd.
Jan Rob Dijkstra, Winsum
Wat een verademing om het genuanceerde opiniestuk van Tineke Bennema te lezen, na opvallend veel populistische retoriek in reactie op de aanval van Hamaz. Bij talkshow Op1 kwam minister Yeşilgöz, in navolging van premier Rutte, niet verder dan simplistische en polariserende uitspraken. Over de oorzaak van het conflict mocht het niet gaan, want elke vergelijking ging mank − een insteek die presentator Charles Groenhuijzen prompt als grens voor de discussie hanteerde.
Zeker, het geweld dat Israël nu treft is verschrikkelijk en niet te rechtvaardigen, daar kan geen discussie over zijn. Maar als we niet willen begrijpen hoe het zover heeft kunnen komen, om daar vervolgens (eindelijk) passend naar te handelen, zal deze spiraal van wederzijds geweld nooit worden doorbroken.
Anne de Graaf, Amsterdam
Via de Nederlandse radio hoorden we hier in Australië dat de Israëlische vlag wappert op het Binnenhof. Dat lijkt me nu niet de meest handige zet als je wilt laten zien dat je het oplossen van het Midden-Oostenconflict steunt. Laat me heel duidelijk zijn: ik keur het gruwelijke geweld van Hamas tegen Israël volledig af. Het is honderd procent verwerpelijk. Maar heeft, in de meer dan 70 jaar dat Israël nu de mensenrechten van Palestijnen schendt, ooit een dag de Palestijnse vlag gewapperd op het Binnenhof? Als je niet beter wist, zou je denken dat Mark Rutte en zijn Rijksvoorlichtingsdienst net zozeer onder invloed zijn van de grotendeels eenzijdige berichtgeving over dit conflict als de gemiddelde Nederlander. Maar ik denk dat ze gewoon maar al te graag een aai over de bol krijgen van Amerika. Mijn suggestie: hang de Nederlandse vlag halfstok als je wilt bijdragen aan een kans op vrede. Hulde aan die Nederlandse gemeenten die daar al voor hebben gekozen.
Lieke Janssen, mensenrechtenacitvist en voormalig nieuwsredacteur bij de Rijskvoorlichtingsdienst, Melbourne (Australië)
De afgelopen dagen zagen we feestende Hamas-sympathisanten in de straten van de grote steden in Nederland. Daarbij werden leuzen als ‘from the river to the sea, Palestine will be free’ gevoerd. Met andere woorden: de moordpartijen van afgelopen weekend op onschuldige Israëlische burgers zijn pas het begin van het totaal ‘Jodenvrij’ maken van het huidige Israël. Dat soort ranzigheid wordt hier dus gewoon toegelaten. Niet eens onder het mom van ‘vrije meningsuiting’, maar uit totale lafheid en gebrek aan moreel besef. Soms schaam ik me Nederlander te zijn.
Neem een voorbeeld aan de Duitse president Steinmeier, die feesten vanwege de massamoorden in Israël wil verbieden, omdat dit de slachtoffers vernedert en de menselijke waardigheid schoffeert. Hij begrijpt het.
Kees Simons, Den Haag
Marcia Luyten vindt dat voor langdurige vrede tussen Israël en omgeving een andere taal nodig is, die van het hart. De literatuur wijst volgens haar de weg. En dan verwijst ze naar de schrijver David Grossman. Maar uit haar verdere betoog valt niets op te maken over dat hart. Integendeel. Zou het vanuit het hart niet mogelijk zijn om Palestina en de westelijke Jordaanoever via (langdurige) onderhandelingen tot provincies van Israël te maken, zodat de bewoners langzaam maar zeker een uitzicht krijgen op een normaal leven en vrede?
Willem Heijster, militair psycholoog, Breda
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden