De flexibele opiniemaker verdedigt wekelijks een opinie waaraan op dat moment behoefte is. Ditmaal: over Israël hebben we naar hartelust gelijk.
Toegegeven: het luchtte me op dat er niet onmiddellijk een mening van me werd verwacht, zaterdag na de aanval van Hamas. Natuurlijk had ik er wel ideeën over, maar die waren niet gestut op al te veel kennis van het Israëlisch-Palestijnse conflict. Zo weet ik bijvoorbeeld niet zeker of je het conflict zo moet noemen en of het nog wel gepast is om te spreken van een conflict in plaats van een oorlog. Benoemen hoe gruwelijk de aanval is, lijkt me een open deur, juist nu wijzen op de onderdrukking van Palestijnen komt over als een vergoelijking van die gruwelijkheid. Het is voor mensen zoals ik vooral zaak om te proberen te begrijpen wat er aan de hand is. En hoe meer je ervan begrijpt, hoe meer je beseft hoe uitzichtloos de situatie is en hoe weinig jouw ideeën daaraan toevoegen.
Een paar dagen later is het nationale debat weer gereduceerd tot hapklare brokken waar je je wel toe kunt verhouden. Geert Wilders twitterde dat Kaag wel erg stil was, waarmee hij bijdraagt aan het valse frame dat ze Hamas steunt. Johan Derksen beweerde dat ‘de joden er wel een beetje om gevraagd hebben’; de ronduit antisemitische formulering zette kwaad bloed bij de rechtse achterban die doorgaans Israël steunt en daar geniet links Nederland dan weer een beetje van. Tegelijkertijd smult rechts van de ‘eerste barstjes’ die het conflict veroorzaakt bij GroenLinks-PvdA, dat via Timmermans en Klaver steun uitsprak voor Israël, wat een deel van de linkse achterban dan weer lastig vindt. Ondertussen houden we minutieus bij welke gemeenten een vlag hijsen, voor welke vlag gekozen wordt en of die vlag dan halfstok hangt of niet.
Het Nederlandse navelstaren brengt een oplossing op geen enkele manier dichterbij, maar we hebben in elk geval weer naar hartelust gelijk.
Source: Volkskrant