‘Ik zit nu in de auto. We zijn onderweg van Tel Aviv naar de Dode Zee in het zuiden. Daar is een hotel waar veel families worden opgevangen, families uit kibboetsen en de zwaarst getroffen families. Ik hoop daar met zoveel mogelijk families te spreken en de menselijke kant, de emoties, van deze gebeurtenissen op te vangen.’
‘In eerste instantie ziet het eruit alsof het leven gewoon doorgaat. Maar het is op straat wel veel stiller dan normaal. Veel winkels waren maandag dicht. Het luchtalarm gaat vaak af, mensen gaan dan allemaal naar hun schuilkelders en schuilkamers. Dat heb ik zelf ook nog twee keer moeten doen.
‘En je ziet heel veel activiteit van mensen die iets willen doen voor getroffen families in het rampgebied en de families die in Tel Aviv onderdak hebben gekregen. Ook voor het leger wordt op grote schaal ingezameld, medische spullen, kleding, maar ook gewoon maandverband en deodorant.
‘Er worden veel reservisten opgeroepen. Dat zijn gewone burgers, want iedereen is reservist na diens dienstplicht. Er is onder de bevolking grote bereidheid aan die oproep te voldoen. Ook onder mensen die daar niet aan hoeven te voldoen, zoals mannen boven de 45 jaar. Ook voor hen zijn spullen nodig, zoals kleren en schoeisel. En dat moet dus van burgers komen.’
‘Ja, dat is het gekke, zelfs voor het leger schiet de overheid tekort. Dat is vrij bijzonder voor een ontwikkeld land als Israël. De overheid is ook helemaal niet zichtbaar, er worden geen interviews gegeven. Premier Netanyahu heeft één van tevoren opgenomen verklaring gegeven in een video. Ministers die normaal heel druk zijn op X laten niet van zich horen.
‘In andere landen zouden premiers of presidenten direct het volk toespreken, op een empathische manier een hart onder de riem steken en naar getroffen gebied afreizen.’
‘Het beeld is dat de politieke leiders bang zijn om geconfronteerd te worden met hun burgers en met de werkelijkheid. Een krant hier berichtte over ‘een volk van leeuwen met angsthazen als leiders’. De regering heeft het afgelopen jaar het volk niet via de pers te woord gestaan. Dat contact interesseert ze niet. Er is in Israël nu een groot gevoel van eenheid met elkaar en met het leger, maar niet met de regering.’
‘Ik heb nog niet genoeg mensen gesproken om de stem van het volk te distilleren. Maar met dat voorbehoud denk ik wel dat er een gevoel bestaat dat er een reactie moet komen op de aanval van Hamas. In hoeverre er mededogen bestaat met de twee miljoen bewoners van de Gazastrook, weet ik niet. Voorheen zag je dat er veel onverschilligheid bestond in Israël over Gaza, zolang ze zelf maar geen last hadden van het conflict. Nu hebben ze daar wél last van.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden