In een interview uit 1995 vertelde de op 7 oktober op 77-jarige leeftijd overleden Engelse filmmaker Terence Davies dat hij als kind door zijn zus werd meegenomen om in de bioscoop de musical Singin’ in the Rain te zien. ‘Bij de scène in de regen barstte ik in huilen uit.’ Waarom huil je, had zijn zus gevraagd. ‘Omdat hij er zo blij uitziet,’ had de 7-jarige Terence gezegd. Tot op dat moment had hij nog maar weinig gelukkige momenten gekend in zijn jeugd in Liverpool – gekenmerkt door bittere armoede, een brute vader en een extreem-religieuze moeder.
De magie die de bioscoop in dit grauwe leven bracht werd een van de thema’s in het werk van Davies, vooral in zijn meesterwerk The Long Day Closes (1992), dat samen met zijn speelfilmdebuut Distant Voices, Still Lives (1988), een sterk autobiografisch tweeluik over zijn jeugd was.
Davies ontwikkelde voor zijn autobiografische films een hele specifieke stijl waarbij de beelden iets weg hadden van verkleurde foto's, en de structuur dichter in de buurt kwam van een stroom herinneringen dan van een afgerond drama. Voice-overs en muziek sturen de emoties. In een bekende scene uit The Long Day Closes zien we hoe de jonge hoofdrolspeler wegdroomt in de klas, terwijl hij zich op zeilschip waant; beelden die weer langzaam overvloeien in een scène in een bioscoop, de enige plek waar die dagdromen ook dichterbij leken te komen.
Elke film was een worsteling voor Davies, en zijn filmografie vertoont dan ook behoorlijke gaten, waarbij hij moest zoeken naar financiering voor een volgend project. Na het succes van zijn twee Liverpool-films keerde hij pas in 2008 terug naar het thema van zijn geboortestad, met de documentaire Of Time and the City, een poëtische assemblage van archiefbeelden begeleid door zijn eigen vertelstem, tegelijk melancholiek en cynisch.
Daarnaast had hij succes met een aantal literatuurverfilmingen. In 1999 maakte hij The House of Mirth, gebaseerd op de gelijknamige roman van Edith Wharton, met een hoofdrol voor Gillian Anderson. Zij was toen op het hoogtepunt van haar roem als een van de hoofdrolspelers van The X-Files, een serie die Davies nooit had gezien, beweerde hij.
Davies werd op 10 november 1945 geboren als jongste van tien kinderen in een familie van een orthodox- katholieke moeder en een vader die voddenman was en door de volwassen Davies als 'psychotisch’ werd omschreven. Vader Davies overleed toen Terence 7 was; in Distant Voices, Still Lives wordt hij angstaanjagend geportretteerd door Pete Postlethwaite. Hij herinnerde zich de periode na de dood van zijn vader, tot hij naar school moest, op zijn elfde, als de gelukkigste tijd van zijn leven. Hij kwam terecht op de Sacred Heart Roman Catholic jongensschool, getraumatiseerd door de herinneringen aan een gewelddadige vader en als gay jongen voortdurend bevangen door een diepgeworteld katholiek schuldgevoel. Davies over zijn schooltijd: ‘Op de eerste schooldag zagen de jongens hun slachtoffer – en ik ben vervolgens vier jaar lang elke dag in elkaar geslagen.’
Uiteindelijk vond Davies zijn erkenning in de internationale filmwereld. Distant Voices, Still Lives eindigde hoog in de toonaangevende ranglijst van filmblad Sight & Sound. En zelfs Jean-Luc Godard, die zijn neus gewoonlijk ophaalde voor de Britse cinema, maakte een uitzondering voor Distant Voices, een film die hij ‘briljant’ noemde.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden