‘We staan toe dat ouders en schoolbesturen boeken verbieden’, schrijft Ted van Lieshout. In 1982 kwam er bij de ouderraad van ‘mijn’ school, het Eckartcollege in Eindhoven, een boze brief binnen van een moeder. Aanleiding was het toen populaire boek Het debuut van Hester Albach. De moeder schreef dat ze niet wilde dat haar dochter dat soort boeken las; ze had een bladzijde gekopieerd uit het boek, met een seksscène. In overleg met de ouderraad ben ik toen leeskringen begonnen voor ouders van onze leerlingen en heb dat 25 jaar volgehouden. Er was breed belangstelling voor, de honderden ouders die ervoeren hoe wij literatuur met hun kinderen behandelden, waren enthousiast. Je kunt via de veilige ‘omweg’ van een boek met je kind over elk onderwerp praten, merkten ze. Censuur is uit den boze: praten over leeservaringen, ook bij taboe-onderwerpen, werkt uitermate positief, en verbindend.
Joop Dirksen, Eindhoven
Het viel me vroeger in mijn woonwijk al op hoe er met plezier, vertedering en tolerantie werd gekeken naar spelende kinderen in de wijk en hoe minder tolerant we waren voor de groepjes pubers op de hoek of op een bank. Blijkbaar zijn onze vertederende kinderen veranderd in ongewenste, irritante wezens.
Tegenwoordig lees en hoor ik veel irritatie over de fatbike. Laten we toleranter zijn. Pubers reden voorheen op stinkende bromfietsen. Ik zie ze liever op die stille, zuinigere en minder schadelijke fatbikes. Wel zou het goed zijn om onze bloedjes beter te beschermen door op te treden tegen het opvoeren van de snelheid en door een helmplicht.
Kees van der Lint, Den Bosch
Ik ben benieuwd of bezorgde politieagenten nu ook melding maken van kinderen die door ouders worden meegenomen naar voetbalwedstrijden. Kijk maar eens naar de beelden van kinderen in het publiek bij de wedstrijden van Ajax dit jaar. Hier worden kinderen blootgesteld aan intimidatie, lichamelijk en verbaal geweld. Dáár maak ik mij zorgen om.
Marian Kroft, Haarlem
Nederland scoort internationaal goed qua inkomen, geluk en kwaliteit van leven, maar karig qua aantallen 100-jarigen. En dat is een probleem, suggereren de onderzoekers in het artikel.
Geredeneerd vanuit het individu snijdt dat wellicht hout, maatschappelijk en ecologisch gezien is dit echter een zegen. Om de simpele reden dat we niet met zijn allen op deze aardbol passen als we allemaal 100 worden. Dus laten we het vooral zo houden: worstenbroodjes eten, carnaval vieren en netjes op tijd sterven, opdat ook generaties na ons nog gegarandeerd zijn van een goed inkomen, geluk en kwaliteit van leven.
Jacky van de Goor, Eindhoven
Wat een geschenk moet het zijn om zulke diepe pijn te kunnen lijden als Sifan Hassan en daarna met een lach te kunnen zeggen: misschien heb ik geen zin meer om een marathon te lopen. Zo wil ik ook wel pijn lijden. Wat een prestatie.
Mark Molenaar, Utrecht
Bundel alle columns en artikelen van Aleid Truijens over onderwijs, en er ligt een complete blauwdruk voor de noodzakelijke veranderingen in het onderwijs. Het gaat wel ten koste van baantjes van bestuurders, managers en andere organisaties en frutsels, die met onderwijs niets te maken hebben. Tsja.
Joute Venhuizen, Zuidhorn
Stefanie Bottelier schrijft over ‘opruimnazi’s’. Ik stel voor voorzichtiger te zijn om alles en iedereen zo makkelijk ‘nazi’ te noemen. Op die manier wordt het begrip uitgehold.
Ook een woord als ‘terreur’ is in verband met het onderwerp een vervelende overdrijving, het lijkt een modetrend dat alles in oorlogstaal moet om een punt te maken. Wie nazi’s en echte terreur heeft meegemaakt, zal met deze woordkeuze ook niet blij zijn.
Gisela Althaus, Delft
In de Sint Joriskerk in de binnenstad van Amersfoort zou ik die drieduizend fraai fonkelende groene en paarse ruitjes van enkel glas maar mooi laten zitten. Wel raad ik alle betrokkenen bij deze kerk aan wat wereldser te worden, want dan had toch vast iemand ergens bij de horecaburen wel een warmtekussen kunnen zien liggen.
Zo’n zeer lokale verwarming is natuurlijk vele malen efficiënter dan het warmhouden van een hele kerk, zeker wanneer er weinig kerkgangers zijn, wat steeds meer voorkomt. In kerken waar duizenden mensen komen, zoals in Barneveld, kan het opladen een praktisch probleem worden, maar daar zijn die kussens ook niet nodig, omdat men elkaar wel warm houdt.
Marcel Gerrits Jans, Groningen
Ronduit stuitend, het podium dat de drie heren, van wie twee werkzaam bij Wageningen University en Research, kregen om te pleiten tégen een mogelijk toekomstig verbod op het gebruik van glyfosaat in de landbouw (Opinie & Debat, 4 oktober). Voortdurend valt het predicaat onkruid, dat voornamelijk wordt weggezet als een gevaar voor onze economie − en ja, dan heb je in Nederland al gauw wat meer recht van spreken.
Over het groeiende besef dat glyfosaat steeds vaker in verband wordt gebracht met een toenemende kankersterfte onder gebruikers in de Nederlandse landbouw, wordt met geen woord gesproken. Nee, er wordt met nadruk gesteld dat er ‘immers vooralsnog nauwelijks alternatieven zijn’.
Waar het alternatieven betreft wil ik de heren graag op weg helpen. Dit jaar werd het predicaat ‘Nederlandse Bodem van het jaar 2023’ toegekend aan landbouwer Jan Jonkman uit Lelystad. Ter gelegenheid daarvan werd het boek De opdracht een goed rentmeester te zijn uitgegeven door de Stichting geschiedenis biologische landbouw Flevoland.
Dat de alternatieven wel degelijk voor het oprapen liggen, dringt hopelijk nog door tot de WUR, maar dan graag wel vóórdat het gebruik van glyfosaat weer met tien jaar verlengd mag worden.
Kees Koedooder, Loenersloot
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden