Is het indekken of echt niet weten? Dat is vaak de vraag bij Sifan Hassan. Een paar dagen voor de marathon van Chicago vertelde ze hoe moe ze was: te hard getraind, te veel gedaan. Op zondag wint ze in 2.13.44, de tweede tijd ooit gelopen. Nog steeds, maar anders vermoeid. ‘Ik had onderweg zo veel pijn dat ik dacht: ik ga niet nog een keer een marathon lopen. Dit was diepe pijn.’
Als Hassan moegestreden in een Nederlands en Europees record over de finish komt, is de Keniaan Kelvin Kiptum al een tijd binnen. Hassan kent hem wel, hij won net als zij eerder dit jaar de marathon van Londen. Hij heeft meer te vieren dan Hassan. Hij verbreekt het wereldrecord van Eliud Kipchoge, scherpt het aan tot 2.00.35.
De pas 23-jarige Kiptum, een jonkie in marathonbegrippen, dankte die tijd aan een enorme versnelling van zijn tempo tussen 30 en 35 kilometer, een tactiek die hij bij de twee eerdere marathons die hij liep ook al toepaste. Hassan liep een traditioneler schema; snel weg en naar het einde toe steeds wat moeizamer. ‘De laatste 5 kilometer was ik totaal moe.’
Over de auteur
Erik van Lakerveld schrijft sinds 2016 over olympische sporten als schaatsen, atletiek en roeien.
Maandenlang was ze al bezig met de wedstrijd van zondag. Zelfs tijdens de WK atletiek in Boedapest, waar ze viel op de 10.000 meter, maar wel zilver op de 5.000 en brons op de 1.500 meter veroverde, dacht ze vooral aan die tweede marathon in haar loopbaan. Erna was ze voluit gaan trainen. ‘Het was moeilijk om mezelf af te remmen.’
Na een paar weken van ongeremde training kwam de klap. Een zware vermoeidheid overviel haar, en ze voelde afkeer voor al het duurwerk dat ze moest doen. ‘Ik haatte het lange rennen toen. Ik vroeg me af waarom ik dit deed.’ Vragen die ze zich in de nacht voor de wedstrijd ook stelde, maar die bij de start van haar af vielen.
Hoewel ze klaagde over vermoeidheid, was ook duidelijk dat ze de marathonvoorbereiding serieuzer had aangepakt dan voor Londen. Ze had meer op de weg getraind om te wennen aan die ondergrond. Ze had geoefend met het drinken van water, een vaardigheid die ze op de 400-meterbaan niet nodig heeft. En ze trainde langer. Voor haar debuut had ze één- of tweemaal meer dan 150 kilometer in een week gelopen, nu was dat gewoonte.
Gevolgen voor haar raceplan waren er dan ook niet. Ze wilde gewoon met de snelste groep mee, met Chepngetich en de mannen die voor haar het tempo hoog zouden houden. Ze wilde expres de marathonpijn opzoeken die zoveel lopers na 35 kilometer door de benen dreunt.
Hassan wist dat Chepngetich oorspronkelijk weg wilde gaan op het wereldrecord, althans op het oude wereldrecord dat tot twee weken geleden nog met 2.14.04 op naam van Brigid Kosgei stond. Maar ja, op 24 september hakte Tigist Assefa daar met haar vederlichte, maar peperdure Adidas-schoenen meer dan twee minuten vanaf tot 2.11.53.
Al vrij snel in de wedstrijd voerden Chepngetich en Hassan getweeën de vrouwenwedstrijd aan door de straten van Chicago, hun tempo net wat onder het wereldrecordschema van Assefa. Halverwege leek Hassan, die niet wist dat het zo snel ging en zich niet geweldig voelde in de eerste kilometers, het moeilijk te krijgen. Ze moest haar Keniaanse concurrente zo'n zes tellen laten gaan. Meer werd het nooit.
Denken dat het voorbij is als de 30-jarige Hassan afhaakt, is onverstandig. Bij haar marathondebuut dit voorjaar moest ze stoppen om haar bilspier te rekken en ging elke weldenkende marathonvolger ervan uit dat een zege er niet in zou zitten. Niks daarvan: Hassan, net als Kiptum op de nieuwste Alphafly-schoen van Nike, keerde diep in de finale van een achterstand van meer dan 30 seconden terug en won de eindsprint.
Ook in Chicago zette Hassan nog een eindsprint in. Nodig was dat niet. Het wereldrecord van Assefa was al uit haar bereik. En Chepngetich, die ze na 25 kilometer weer had achterhaald en 5 kilometer later afschudde toen ze zich beter begon te voelen, kwam op bijna twee minuten van Hassan in 2.15.37 over de streep. ‘Ik ben heel trots op mezelf.’
En wat gaat Hassan volgend jaar doen, tijdens de Olympische Spelen in Parijs? Dat ze medaillekandidaat is voor de marathon is inmiddels meer dan duidelijk, maar dat is ze op de 1.500 meter, 5.000 meter en 10.000 meter ook. Ze weet het nog niet, zegt ze. ‘Ik ga mezelf niet gek maken. Ik maak die keuze volgend jaar.’
‘Misschien heb ik geen zin meer om een marathon te lopen’, zegt ze met een lach. Het is vooral de pijn die ze een paar uur na de finish voelt. Maar het kan ook indekken zijn.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden