Steven (55): ‘Al sinds mijn vroege jeugd voel ik me onveilig en gestrest. Toen ik ouder werd, had dat invloed op de relaties met vrouwen. Bij vier vrouwen heb ik vijf kinderen; overbodig te zeggen dat ik mijn geliefden altijd koos om de verkeerde redenen. Het waren altijd vrouwen die zich net als ik niet konden hechten en zich voedden met mijn please-gedrag. Ik ben een zevenvinker in het jargon van Joris Luyendijk, afgezien van die eeuwige onrust was er ogenschijnlijk niets met mij aan de hand. Ik liep rond en deed de dingen die gedaan moesten worden, zonder dat iemand tegen me zei: ‘Moet jij niet eens naar je laten kijken?’
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘Een binnenwereld, zoals anderen, had ik niet. Ik nam mezelf nooit onder de loep. Ik had vrouwen als trofeeën om mijn zelfbeeld op te krikken. Dat ik niet van ze hield, realiseerde ik me nauwelijks. Vreemd hoe onverwerkte emoties van heel lang geleden een gang kunnen graven in je onderbewuste, ik wist niks van mezelf, kende mezelf op geen andere manier dan de man die ik was. Ik voelde vaag dat er iets loos was, maar de therapeuten bij wie ik me meldde, hadden nooit een zuivere diagnose. Kijk mij nou, dacht ik als ik weer een geweldige, knappe vrouw had gescoord, iedereen zal wel onder de indruk zijn.
‘Ik trouwde met mijn baas, een vrouw op wie ik eigenlijk niet viel. Op de dag van ons huwelijk wist ik al dat ik een fout beging, ik hoorde een stemmetje dat zei: het klopt niet wat je doet, de stem klonk zwak, maar duidelijk genoeg om ’m bewust te moeten negeren, om bij wijze van spreken mijn handen voor mijn oren te moeten houden. Ze paste niet bij me, haar enige aantrekkelijke eigenschap was haar maatschappelijke positie. Tien jaar zijn we samen geweest, tien jaar tegen beter weten in, tien jaar om maar niet weer een relatie te hoeven verbreken, tien jaar waarin ze me kleineerde, en belachelijk maakte ten overstaan van anderen. Niet een seconde in ons huwelijk heb ik het gevoel gehad dat wij schouder aan schouder stonden, no matter what.
‘Maar, verdedig ik mezelf: dat gevoel heb ik nooit gehad, ik kende het niet, ook niet in het gezin waaruit ik kom, ik kon er niet naar zoeken, want ik wist niet wat het was. Ik had een goeie baan, ben hoogopgeleid, ik was die witte bevoorrechte man die alles had maar relaties kreeg met vrouwen tot wie ik me nog niet eens fysiek voelde aangetrokken. Telkens datzelfde patroon. Ik werd kortstondig verliefd, maar de spanning die ik voelde kwam nooit uit mijn binnenste, waardoor echte verbinding geen kans kreeg. Onzeker en krampachtig als ik was, zat ik in een overlevingsstand waarop alle gevoel afketste. Want het zou onjuist zijn om te beweren dat ik die kloterelaties opzocht als een masochist, ik nam ze op de koop toe omdat ik dacht dat anderen me vanwege die mooie, machtige vrouwen zouden bewonderen. Alles wat ik deed, had maar één doel: de angst bedwingen dat ik het leven niet waard was.
‘Beetje borderline, beetje ADHD, beetje depressief, oordeelden de psychologen. Tot een van mijn exen zei: heb jij geen last van complexe PTSS (posttraumatisch stresssyndroom. red.)? Ik herinner me heel goed het moment dat ik me liet testen, en een maximale score behaalde. Plotseling was het alsof ik mijn leven lang met een gebroken been had rondgelopen, en eindelijk gegipst werd. Honderd procent heling bleek mogelijk, volgens de specialisten; in het contact met mijn kinderen, met vrouwen, met vrienden. Ik besloot drie maanden fulltime in therapie te gaan, waarvan twee weken intern. Het been was toen weliswaar geheeld, maar lopen lukte nog niet meteen. Ik was gewend me aan de muur vast te houden en nu, maanden later, ben ik nog altijd wat wankel.
‘Al boek ik winst. Als een ex tegen me tekeergaat over de omgangsregeling met ons kind, schreeuw ik niet langer terug. Met een vriend die afstand van me had genomen, heb ik voor het eerst sinds jaren weer contact. Met mijn nieuwe vriendin neem ik nu de volgende horde en oefen vertrouwen, een begrip dat voor mij altijd zonder betekenis was, vluchtig, abstract, naïef.
‘Voor het eerst zie ik in dat constante alertheid niet de manier is om een relatie goed te houden: wat gaat ze doen, waar is ze nu, wat denkt ze, hoe kan ik haar in een goede stemming brengen. Ik leer dat rust en stabiliteit veel belangrijkere pijlers zijn, maar ook hoeveel moed ervoor nodig is dat echt te voelen. Rust is zo splinternieuw voor mij dat ik het gevoel heb dat ik iets aan het ontdekken ben dat niemand voor mij ooit heeft ontdekt.
‘Laatst maakte ik met mijn lief een wandeling. De zomervakantie kwam eraan en ze zei: er is hier in de buurt een camping aan het water, misschien een leuke plek om met je kinderen naartoe te gaan. Mijn eerste reactie was: op een camping? Waarom nodig je ons niet bij jou thuis uit? Ik voelde me afgewezen, tot ik mezelf eraan herinnerde dat liefde niks te maken heeft met claimen, maar alles met, nee niet in vrijheid maar in vertrouwen elkaar te laten zijn wie je bent. De woorden komen me nog wat onwennig over de lippen, ik ben er nog lang niet, ik ben een mankepoot. Alsof ik een voet op het ijs zet en maar niet kan geloven dat die spiegel mijn gewicht zal houden.
‘Mijn vriendin zegt: misschien heb je over een paar maanden je interesse in mij verloren, want zo vergaat het jou altijd. Maar dat geloof ik niet. Affectie is niet langer een beloning voor goed gedrag maar heeft wortels gekregen en een bedding. Heel snel na de eerste gekwetstheid kon ik denken: o, wat fijn, ik kan gewoon alleen met mijn eigen kinderen op vakantie. De angst neemt af en de vreugde om het zelfstandig keuzen maken groeit. Mijn kinderen krijgen een kalmere en empathische vader en mijn vriendin een man die echt van haar houdt. Nog maar kortgeleden voelde ik altijd ogen in mijn rug. Voor het eerst in mijn leven heb ik nu een relatie met zijn tweeën.’
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Steven gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden