In de kapperszaak zat een man amicaal met de kapster te praten. Hoe haar vakantie was geweest, o leuk, ja Alicante, daar was hij zelf ook weleens geweest. Dit was een man die het leven aantrok als een lekkere warme jas.
Toen kreeg hij iets in zijn keel en moest hij hoesten. Kan gebeuren natuurlijk. De kapster wachtte beleefd.
Maar het hoesten ging door. Wat hij in zijn keel had, had zich daar vastgezet, hij kreeg het niet weg.
Niemand neemt aanstoot aan de hoestende mens, tot het hoesten vijf minuten duurt. Je weet dat het iemands schuld niet is, maar toch – kan het íétsje minder? En toen het hoesten de tienminutengrens was gepasseerd, wilde iedereen in de kapperszaak de man dood hebben.
Tussen de hoestaanvallen door rondde de kapster de knipbeurt af. De man betaalde en liep met hangende schouders weg. Hij was een heel ander type geworden. En hij kon hier nooit meer terugkomen.
Source: Volkskrant