De Kinderboekenweek 2023 is begonnen. De Betrouwbare Mannetjes zochten enkele fragmenten uit hun favoriete kinderboeken van dit jaar.
‘O ja, en ik ben ook nog van adel’, hoort Wopke zichzelf opeens zeggen. ‘Ik ben zelfs een echte prins.’ Wopke weet niet zo goed waarom hij dit nou weer zegt. Hij is helemaal niet van adel, en al helemaal geen prins. Soms floepen dingen gewoon zomaar uit zijn mond. Op zijn vorige school deed hij dat ook en toen was hij opeens klassenvertegenwoordiger, terwijl hij niet eens wist wat dat was. Het ging ook helemaal niet goed, dus nu moet hij naar een privéschool. Juf Ursula glimlacht. ‘Ik ben heel blij dat er een echte prins bij ons in de klas zit.’
(...)
‘Zonlicht, natuurlijke voedingsstoffen en water. Meer heb je niet nodig.’ Het is vandaag Schooltuinen en iedereen luistert ademloos naar Juf Ursula. ‘Vroeger gebruikten we kunstmest voor de tuintjes’, zegt ze. ‘Maar dat doen we niet meer, omdat dat niet goed is voor de wereld.’
En hup, daar gaat de vinger van Wopke alweer de lucht in. ‘Kunnen we niet volstaan met zonlicht, natural nutrients en water?’ Hij heeft er geen controle over. Het gebeurt gewoon. Wopke vindt stiekem zelfs geen reet aan tuinieren. In zijn vorige schooltuintje had hij een grasmat en gebruikte hij glyfosaat, zodat er niks tussen kon groeien. Ook had hij een eigen megastalletje, zodat mensen op hem zouden stemmen.
‘Ik vind de wereld superbelangrijk’, schreeuwt Wopke ineens. ‘Dat zeg je heel mooi, Prins Wopke.’ Juf Ursula knielt bij hem neer. ‘Ik zoek nog iemand om klassenhoofd van de tuintjes te worden. Zou u dat misschien voor ons willen doen, majesteit?’ ‘Klassenhoofd van de tuintjes worden is mijn jongensdroom’, antwoordt Wopke met gedragen stem. Hij kan het niet helpen. Het is groter dan hij zelf. En het werkt altijd.
Mol komt de burcht van Das binnen gerend. ‘Waarom zo’n haast, Mol?’, vraagt Das. ‘Zit Vos je soms op de hielen?’ Mol durft Das nauwelijks aan te kijken. ‘Ik ben bang dat ik slecht nieuws kom brengen, Das.’ Das lacht. ‘Ach, hoe erg kan het zijn?’ Mol haalt diep adem. ‘Ik heb ooit op m’n werk misschien een beetje harde porno gekeken en toen heb ik degene die daarover klaagde denk ik een beetje ontslagen.’ Das begint te trillen. ‘Maar het is wel al twintig jaar geleden!’, voegt Mol er snel aan toe. Das is witheet: ‘Eerst dat gezeik met Woordvoerder Uil die z’n bek niet kon houden over Juffrouw Bever en nu dit. Wegwezen, jij! Dit is een burcht voor mensen met een smetteloos blazoen.’
Mol slikt. Hij durft het bijna niet te zeggen. ‘Maar Das, jij hebt zelf toch ooit een valse getuige laten opdraven om over de MH-....’ Das onderbreekt hem. ‘Hup, m’n burcht uit!’ Mol vertrekt. En voor heel even is het stil in de burcht. ‘Och, wat is het toch heerlijk als het stil is’, denkt Das.
‘Niet waar! Het is niet waar! Hij heeft het me zelf gezegd!’ Woedend loopt William het schoolplein af. Onderweg naar huis eet hij in één keer al zijn boterhammen op. Het gevoel van pindakaas tegen zijn gehemelte kalmeert hem. William is dol op pindakaas. En William was dol op zijn opa Benno. Hij is het wel gewend dat mensen zeggen dat die van Adolf Hitler hield, maar gelukkig weet William hoe het echt zit. Hij had nooit contributie betaald en hij had ook helemaal geen lidmaatschapskaart, dus.
Thuis maakt William nóg twee boterhammen met pindakaas en neemt ze mee naar zolder. Daar mag hij eigenlijk niet komen, maar hij zit er gewoon graag als hij aan Opa Benno wil denken of als-ie bijvoorbeeld andere dingen wil doen.
(...)
Hij schuift de doos opzij en ziet een klein, houten kistje liggen. ‘HOUTEN KISTJE VAN OPA BENNO’, staat er in mooie krulletters op geschreven. Zou dit de reden zijn dat hij niet naar de zolder mag van zijn moeder? William loopt naar de trap en luistert of er niemand aan komt. Hij opent het kistje. Er zitten allemaal rare dingen in. Een hoorn van een witte neushoorn, boze brieven van ooms en tantes van William van wie William nog nooit heeft gehoord, een coltrui, foto’s van naakte dames, wat smeergeld. William snapt er niets van, maar hij raakt alsmaar opgewondener.
En dan ziet hij het. Op de bodem. Een klein pasje met de letters NSDAP, en de naam van Opa Benno. William schrikt enorm. Dus toch! Al snel komt hij bij zinnen. Ach ja, denkt William: we moeten het verleden onder ogen zien. Ja, toch? William voelt zich meteen een stuk beter. Hij loopt de trap af en smeert een extra dikke boterham voor zichzelf. Met pindakaas én hagelslag. Dat heeft hij wel verdiend.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden