Hij was natuurlijk al een gierige belastingontduiker die bij de aanschaf van zijn Ferrari 212 een oud chassisnummer gebruikte om zo de aankoopbelasting te kunnen ontwijken. Ook was hij een bronstige schuinsmarcheerder met minstens twee buitenechtelijke kinderen, een schijnheld wiens rol in het verzet zwaar overdreven was én een allerhande patjakker die dankzij een indrukwekkende dosis aristocratische onverschilligheid zowel smeergeld kon aannemen als Afrikaanse olifanten kon afschieten zonder er gewetensbezwaren van te krijgen.
Dankzij de oud-directeur van het Koninklijk Huisarchief, Flip Maarschalkerweerd, die Prins Bernhards originele lidmaatschapskaart van de NSDAP vond, kon aan die toch al vrij indrukwekkende lijst deze week een nieuw predicaat worden toegevoegd: nazi.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Of eigenlijk kwamen er in een klap twee predicaten bij, want in 2004 zei Bernhard in deze krant: ‘Ik kan met de hand op de bijbel verklaren: ik was nooit een nazi. Ik heb nooit het partijlidmaatschap betaald, ik heb nooit een lidmaatschapskaart gehad.’
Conclusie: onze prins was niet alleen een nazi halverwege de jaren dertig, maar ook nog eens een leugenaar in alle decennia daaropvolgend.
Overigens heb ik voor dat liegen best begrip. De geschiedenis leert immers dat het hebben van nazi-sympathieën vrijwel altijd desastreus uitpakt voor royalties.
Kijk bijvoorbeeld naar het Italiaanse koningshuis, dat na een referendum in 1946 werd verbannen vanwege zijn steun aan het fascistische regime van Benito Mussolini. Bernhard kende die familie, dus hij moet met angstig onbehagen hebben aanschouwd hoe vrijwel iedere telg van die familie in de daaropvolgende jaren ontspoorde.
Troonopvolger Vittorio Emanuele di Savoia werd tijdens zijn ballingschap bijvoorbeeld meermaals gearresteerd, onder meer vanwege het leveren van Oost-Europese prostituees aan Italiaanse casino’s. Ook verpestte hij het huwelijksdiner van de Spaanse kroonprins Felipe door op de vuist te gaan met zijn aartsrivaal Amadeus van Aosta. En na een ruzie, ditmaal met een groep jongeren nabij de zomerresidentie van de familie, vermoordde hij per abuis een 19-jarige Duitser door hem tweemaal te beschieten met zijn karabijn.
Het lotgeval van zijn zoon, de huidige kroonprins Emanuele Filiberto, een leeftijdsgenoot van Willem-Alexander, is zo mogelijk nog tragischer. Toen zijn T-shirtlijn (PrinceTees) niet van de grond kwam en Los Angeles ook niet bleek te wachten op zijn Foodtruck-imperium, keerde hij na lang lobbywerk terug naar Italië, dat besloot de verbanning op te heffen. Die handreiking benutte hij door in 2010 eerst mee te doen aan de Italiaanse equivalent van het Eurovisie Songfestival (eruit in de eerste ronde), om zich vervolgens in te schrijven voor Ballando con le Stelle (Dancing with the Stars).
Dat nooit, moet Bernhard met vooruitziende blik hebben gedacht. Dan liever liegend de lucht in.
De vraag is alleen: hoe lang blijft zijn kaartenhuis intact? Als volgend jaar eindelijk het particuliere archief van het Koninklijk Huis wordt opengesteld tot 6 september 1948, een gebeurtenis waar historici al jaren op wachten, komt er ongetwijfeld nog meer veel drek bovendrijven. Dan zal waarschijnlijk blijken dat Bernhard als kind al een kleine zusjesknijper was. Dat kan bijna niet anders.
Het zal grote gevolgen hebben voor Nederland, waar, zo zocht het Algemeen Dagblad donderdag uit, welgeteld 464 straten, wegen en pleinen zijn die Bernhards naam dragen. Vooral in het Friese Kollum is de situatie nijpend. Daar hebben ze niet alleen een Bernhardlaan in het zuiden van het dorp, maar huisvest die laan op nummer 42 ook nog eens een Bernhardschool.
Hoe moet dat nou verder straks?
Source: Volkskrant