Om de vereiste meerderheid in het Europees Parlement te behalen, moest Hoekstra zich schriftelijk vastleggen op ambitieuze klimaatdoelen.
Ongeloofwaardig was de manier waarop Wopke Hoekstra zich tijdens een hoorzitting in het Europees Parlement opeens ontpopte tot een voorvechter van klimaat en milieu. Maar paradoxaal genoeg is de benoeming van Hoekstra tot klimaatcommissaris in de Europese Commissie goed nieuws voor het Europese klimaatbeleid. Om de steun van sociaal-democraten en groenen te verwerven, moest Hoekstra zich schriftelijk vastleggen op ambitieuze klimaatdoelen.
De benoeming van Hoekstra is een passend slotakkoord van een kabinet dat een nieuwe bestuurscultuur beloofde, maar in oude gewoonten bleef steken. Van grote affiniteit met klimaat en milieu had hij nooit blijk gegeven. Opeens bleek hij echter groen te kunnen denken, toen de situatie daar om vroeg. Hoekstra mislukte als CDA-leider omdat hij werd gezien als een technocraat die niet werd gedreven door sterke interne overtuigingen. Zijn benoeming tot Europees commissaris past helemaal in dit beeld. Voor de politieke beeldvorming in Nederland is dat niet goed.
Maar voor het Europese klimaatbeleid is het beeld veel gunstiger. Om de vereiste meerderheid in het Europees Parlement te halen, voelde Hoekstra zich genoodzaakt om naar links te buigen en de sociaal-democraten en de groenen te overtuigen. De linkse Europarlementariërs hebben deze situatie vaardig uitgebuit. Hoekstra werd scherp ondervraagd en daarna gevraagd zijn klimaatambities op schrift te bekrachtigen.
Zo beloofde hij te streven naar een reductie van de Europese CO2-uitstoot met minstens 90 procent in 2040. Dat is geen vrijblijvende toezegging, omdat de Commissie in januari met doelen voor 2040 zal komen.
Daarnaast beloofde Hoekstra zich in te spannen voor een mondiale vliegbelasting en de afschaffing van de subsidies op fossiele brandstoffen. Het is uiteraard de vraag wat daarvan terecht zal komen, want Hoekstra wordt maar voor acht maanden benoemd en zulke maatregelen vergen een lange adem, zeker gezien de toenemende weerstand in de lidstaten.
De strijd om de benoeming van Hoekstra vond plaats tegen de achtergrond van een groter politiek meningsverschil. De Europese christen-democraten vinden dat de EU onderhand genoeg klimaat- en milieumaatregelen hebben genomen, en willen op de pauzeknop drukken. Onlangs nam het Europees Parlement een natuurherstelwet aan, ondanks fel verzet van de christen-democraten. Ook in de slag om de nieuwe Europese klimaatcommissaris heeft links gewonnen. Een christen-democratische politicus, Wopke Hoekstra, werd genoodzaakt zich vast te leggen op ambitieuze klimaatdoelstellingen. Niet geloofwaardig, wel goed voor het Europese klimaatbeleid.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Source: Volkskrant