De voornaamste reden waarom ik nog rondhang op Instagram – behalve verslaving, dom kijken naar interieurs en zelfpromotie – is het account MeetCutesNYC.
Daarin loopt een New Yorker, die zelf nooit in beeld komt, door zijn stad en vraagt daar aan voorbijgangers op straat of ze een stel zijn. Als dat zo is, stelt hij elke keer dezelfde vragen: hoe hebben jullie elkaar ontmoet, wat vinden jullie de leukste eigenschap van de ander, hoe heten jullie?
Soms, als mensen al 300 jaar samen zijn, vraagt hij wat het geheim is van een lange relatie. (Meestal is het antwoord een variant op ‘Realistisch zijn en niet te veel verwachten’).
Ik ben, met tienduizenden andere volgers, compleet verslingerd aan die filmpjes, want ze geven je je hoop in de mensheid en de liefde terug. Ik heb al diverse keren kippevel gehad, één keer tranen, altijd die domme lach op mijn gezicht, en erna ga ik alle opmerkingen onder het filmpje lezen, van mensen die ook zeggen dat ze nu hun hoop in de mensheid en liefde terug hebben. Het is nog beter dan dat filmpje van die hond die verstoppertje speelt met zijn baas. En dat zegt wat.
Heel soms voel ik ook een klein puntje van kritiek op de geïnterviewde mensen. Als de vrouw over de man zegt dat hij zo intelligent is, en de man als beste punt van de vrouw opnoemt dat ze zo goed voor het gezin zorgt – het zal allemaal wel waar zijn hoor, daar niet van, maar dan voel ik ergens iets problematisch zitten. Terwijl zij dat misschien helemaal niet vinden.
Ook vond ik het lastig toen MeetCutes laatst ineens gekaapt bleek te zijn door een adverteerder. Een stel vertelde dat ze samen heel goed over kunst konden praten, en toen togen ze ineens naar een winkel en lieten daar grote, kitscherige afdrukken van de irissen van hun ogen maken, want het hele filmpje bleek gesponsord door Kitscherige Irisafdruk, of hoe dat bedrijf ook heet.
Deze week trof de maker van MeetCutes op een straathoek een stel uit Milaan dat in New York op huwelijksreis was. De vrouw sprak Engels, haar man, een smeulende Italiaan met een baard, niet. Hij stond er zwijgend bij terwijl zijn vrouw vertelde hoe ze elkaar vier jaar geleden in een lunchroom hadden ontmoet.
Aan het eind mocht de man in het Italiaans vertellen wat hij de beste eigenschappen van zijn vrouw vond, zij vertaalde het. ‘Mijn présence, mijn schoonheid, mijn intelligentie’, vertaalde ze, en meteen erachteraan zei ze in het Engels: ‘Hij liegt.’ Lachend zei ze dat, heel monter, recht in de camera, haar man kon het niet verstaan. Deze mensen zullen heel lang getrouwd blijven.
Source: Volkskrant