N.B. Het kan zijn dat elementen ontbreken aan deze printversie.
In zijn praktijk in Amsterdam-Zuidoost praat dierenarts Chris Polanen met baasjes over hun zieke huisdier. Deze keer: de hond met maagproblemen.
‘Mijn hond probeert te braken, maar er komt niets uit,” zegt de dame die ik aan de telefoon heb. Ik laat haar direct komen en probeer mijzelf gerust te stellen. De laatste maagtorsie die ik gezien heb, is toch zeker vijftien jaar geleden. In mijn hoofd verschijnen beelden van honden die met hun laatste krachten tegenstribbelen terwijl ik een sonde naar binnen probeer te wurmen, gas dat sissend door een naald ontsnapt, een vloer vol verdunde maaginhoud. Spoed- en nachtconsulten, blikken vol afgrijzen, tranen, de dood en de pogingen die te snel af te zijn.
Helaas, de manier waarop de Berner Sennenteef de praktijk binnenstrompelt, voorspelt weinig goeds. Ik kijk naar het gehijg en gekwijl, doe een poging bemoedigend te knikken en onderzoek het dier. Het is de gevreesde maagtorsie. Godzijdank zijn we er heel snel bij.
Ik bel het Medisch Centrum voor Dieren en daar kunnen ze direct terecht.
„Mevrouw, U moet nu direct naar het Medisch Centrum voor Dieren. Daar kunnen ze direct opereren. Dan heeft ze de beste kansen.”
„Direct?” Ze bekijkt de hond met een mengeling van medelijden en afkeer.
„Direct.”
„Dat kan niet! Ik heb mijn baby van twee maanden bij de buurman neergezet. Ik moet haar nu ophalen. Mijn man kan de hond hier over een uur ophalen.”
Mijn glimlach is er een van de droevige soort. „Nee. Dat is veel te laat.”
„Maar mijn baby moet nu borstvoeding hebben... ze is pas twee maanden.” Zachte wanhoop.
Ik schud langzaam mijn hoofd. Een baby is doorgaans moeilijk te negeren en het voelt onnatuurlijk, wreed zelfs, maar vandaag moet dat onschuldige wezentje honger lijden. „U moet er nu naar toe, anders gaat uw hond dood.” Ik laat het woord vallen als een steen in een vijver. Na al die jaren gebruik ik het woord niet veel meer. Inslapen, euthanasie, uit zijn lijden verlossen, de laatste injectie, overlijden. Er is altijd een zachtere en vriendelijkere omschrijving. Maar om een baby voeding te onthouden heb ik het woord nodig. Onverbiddelijk. Ontwrichtend.
Ze kijkt mij aan, opent haar mond, maar sluit deze weer. Ze knikt en neemt de hond van mij aan. Geen vragen over oorzaak, prognose, nazorg of kosten. Kennelijk ziet ze niet alleen een verrassend serieuze dierenarts, maar ook een ervaren boodschapper van de dood.
U kunt ons via dit formulier informeren over taalfouten of feitelijke onjuistheden, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken worden niet gelezen.
Source: NRC