In de eerste catwalkshow van de Nederlander op het officiële schema van de Paris Fashion Week staat het vinden van zijn eigen handschrift als modeontwerper centraal. De collectie gaat over zijn ‘obsessie met kleren’, zei Lantink, en over zijn zoektocht naar interessante vormen voor die kleren.
‘Vertel eens, hoe heeft je werk zich ontwikkeld na die vaginabroek?’ Waarschijnlijk was dat een vraag die de Nederlandse modeontwerper Duran Lantink even niet wilde horen dinsdagavond, na afloop van zijn eerste catwalkshow op het officiële schema van de Paris Fashion Week. Lantink probeert in de Franse modehoofdstad juist wat afstand te nemen van de projecten waarmee hij bekend werd: van de broek in de vorm van een vagina die hij in 2018 ontwierp voor zangeres Janelle Monáe, en van zijn latere, collage-achtige creaties gemaakt van deadstock (onverkochte modeartikelen).
Lantink gaf de journalist dan ook een kort antwoord: ‘Die broek maakte ik op aanvraag. Met de huidige collectie heeft hij niet zo veel te maken.’
Centraal in de collectie van Lantink, die in 2017 afstudeerde aan het Sandberg Instituut, stond het vinden van zijn eigen handschrift als modeontwerper. De collectie ging over zijn ‘obsessie met kleren’, zei Lantink achteraf, en zijn zoektocht naar nieuwe, interessante vormen voor die kleren. Als uitgangspunt nam hij een klassieke basisgarderobe in Amerikaanse stijl, met daarin onder meer spijkergoed, pantalons, overhemden, colberts, een bloemetjesbadpak, een streepjespyjama en een little black dress. Aan die mode-archetypes gaf hij opnieuw invulling door ze bijvoorbeeld in te korten, te verschuiven ten opzichte van het lichaam, of door ze op te blazen met behulp van vulsel.
Vrijwel de hele voorjaarscollectie was van deadstock-materialen gemaakt, maar collage-achtig oogde ze niet. Wel speels, luchtig en zomers, al lag dat wellicht aan de vele bolle volumes die onwillekeurig associaties opriepen met zwembandjes en schuimrubber poolnoodles. Eenzelfde onbekommerde sfeer heerste tijdens de Paris Fashion Week bij andere merken, zoals bij Miu Miu, waar piepkleine, felgekleurde zwembroekjes en flossige sandalen de catwalk over gingen. Bij Chanel liep bijna de hele modellencast op teenslippers, gedragen onder lange, sluike tweedjurken.
Bij Lantink deden de opgeblazen vormen echter nog iets anders: ze duwden iconische kledingstukken naar het randje van hun categorie. Is een spijkerbroek nog een spijkerbroek als die het formaat heeft van een kleine, gewatteerde slip? Is een kogelrond overhemd dat tot halverwege de ribben reikt nog wel een overhemd? Klassiek zijn ze in elk geval niet meer, maar dat leek net de bedoeling.
Eén kledingstuk viel daartussen extra op: een witte jurk met een traditioneler silhouet en een bovenkant gemaakt van Zeeuwse streekdrachtmutsen, tot stand gekomen in samenwerking met het Zeeuws Museum. De jurk was van een fijnheid en subtiliteit die Lantink niet vaak eerder aan de dag legde, en die suggereert dat hij nog meer in huis heeft dan Parijs – en de rest van de wereld – tot nu toe van hem heeft gezien.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden