In Parijs worden hotels, metro’s en bioscopen geteisterd door een bedwantsenplaag, en ook bij ons rukt dit akelige, schier onuitroeibare wezen op. Toch zag ik nog nergens paniek op straat. Is het mijn morele plicht om mijn kennisvoorsprong op dit gebied met u te delen?
Nooit was ik dichter bij krankzinnigheid dan in de maanden dat de bedwantsen rondwaarden in mijn huis. Slapeloos, radeloos, met wonden bedekt en bijna failliet, want het telkens weer inhuren van verdelgers is niet gratis.
Een columnist met verantwoordelijkheidsgevoel zou tips geven, en oproepen tot actie. Maar een getraumatiseerde columnist denkt wat langer na. Bedwantsen hebben de dinosaurus overleefd. Zij voeden zich uitsluitend met mensenbloed. Als dat het uwe niet is, gaan ze vanzelf meer naar het mijne verlangen. Mijn vrouw heeft de voordeur al gebarricadeerd en een stop afgekondigd op elke vorm van sociale interactie, maar we kunnen niet voorzichtig genoeg zijn. Dus bij deze: Parijs is echt prachtig in de herfst.
Source: Volkskrant