De flexibele opiniemaker verdedigt wekelijks een opinie waaraan op dat moment behoefte is. Ditmaal: wie nooit van mening is veranderd, heeft zelden iets geleerd.
Wopke Hoekstra wil dolgraag een superhoge baan als Eurocommissaris, een functie met aanzien. Als hij de portefeuille voor het kiezen had, was het nooit Klimaat geworden, maar op dit niveau is het pakken wat je pakken kan. Als ik de kans krijg om financieel columnist bij The New York Times te worden, wijs ik dat ook niet af omdat ik slecht ben in Engels en niks begrijp van economie. Je bluft je erdoorheen, of zoals de Engelsen het mooi zeggen: fake it till you make it.
Het probleem voor Hoekstra is dat zijn ongeschiktheid voor de functie nogal goed is gedocumenteerd. Iedereen kan opzoeken wat zijn klimaatstandpunten waren bij het CDA. Iedereen weet van zijn Shell-verleden en de miljardensteun aan KLM. Dat hij zich tijdens zijn sollicitatiegesprek opeens profileert als groene politicus, doet dan ook wat wenkbrauwen fronsen. Maar dat is het lot van de opportunistische politicus; zo nu en dan zul je je moeten verantwoorden voor je eigen inconsistentie. Het is dan zaak dat je je koerswijziging op de juiste manier verkoopt. Je kunt bijvoorbeeld doen alsof die oude standpunten helemaal niet van jou waren. Hoekstra deed dat door te beweren dat zijn invloed bij het CDA niet al te groot was. Dat raad ik af: Google is in heel Europa beschikbaar en dat hij politiek leider, minister en vicepremier was, is openbare informatie.
‘U draait en u bent niet eerlijk’, zei Jan-Peter Balkenende ooit tegen Wouter Bos. Van dat frame wil je ook wegblijven. Er is simpelweg sprake van voortschrijdend inzicht. ‘Wie nooit van mening is veranderd, heeft zelden iets geleerd’, zeg je, terwijl je veelbetekenend de zaal in kijkt. Dat is inderdaad een oude slogan van het NRC, dus nu is het maar hopen dat ik als Volkskrant-scribent niet zelf wordt beschuldigd van inconsistentie.
Source: Volkskrant