Een schitterend herfstig berglandschap, gehuld in mistflarden. Vanuit vogelvlucht gezien: twee stenen hutten, ver van de bewoonde wereld. Een man scharrelt er kalmpjes rond. Zijn bezigheden worden begeleid door het getingeltangel van koebellen – de dieren dalen onzichtbaar af naar het dal, na de zomer op de bergweide.
De scènes doen denken aan de Italiaanse speelfilm De acht bergen, maar zonder dramatische ontwikkelingen. De desolaatheid refereert aan Into the Wild, hoewel er weinig is dat, zoals in die speelfilm over een noodlottig jongensavontuur, doet vrezen dat de protagonist in geestelijke nood verkeert. Hij drinkt espresso uit de percolator, zuigt de frisse berglucht in zijn longen, onderwerpt oude planken aan een inspectie. De uren kabbelen voorbij.
Een Hof van Eden bewoont de Nederlandse kunstenaar Martijn Doolaard (39) in de Italiaanse Alpen, op 1.200 meter hoogte, twee uur rijden van Turijn. Even dacht ik: moet ik wel verraden waar deze kluizenaar verblijft? Een paradijs in splendid isolation, láát hem. Maar de wetenschap dat zijn YouTube-kanaal 585 duizend volgers heeft, nam de belemmering weg om het publieke oog op hem te richten. Sterker nog: zijn alpine bestaan floreert dankzij die massale belangstelling. Zoals eerdere kunstprojecten, extreem lange fietstochten over de continenten die uitmondden in fotoboeken, zo maakt ook nu de openbaarheid integraal deel uit van zijn zelfverkozen eenzaamheid.
Al twee jaar omspant Doolaards project om die voor een habbekrats aangekochte hutten uit 1903 stukje bij beetje bewoonbaar te maken. Met drie zonnepanelen, een Campinggaz-kookstel, potten en pannen, een tent om in te slapen, gereedschap en weinig ervaring als klusser besloot hij gestalte te geven aan zijn droom om in de ijle bergstilte te wonen. Op YouTube doet hij wekelijks verslag, drie kwartier. Een hemelse drone-opname aan het begin van de ego-docu onder niksaandehante pianoklanken, gevolgd door filmbeelden vanaf statief. Ultieme slow television.
Wie een aflevering bekijkt, zal ondervinden hoe moeilijk het is om niet verslaafd te raken aan Doolaards weinig avontuurlijke avonturen. Hoe hij minutenlang met een gietijzeren houtkachel sjouwt – je hoort zijn ruggenwervels kraken. Hoe hij balken in de hut met vernuft en geduld aan de wanden bevestigt. Over de berijpte weide loopt en, zoals in aflevering #84, op zoek gaat naar eetbare paddenstoelen, die hij met eieren van eigen kip bereidt tot omelet. Het grootste drama dat ik tot nu toe zag gebeuren, is hoe hij zijn hand schroeit aan de gasvlam, ‘Au, godver…’ Het enige Nederlandse zinnetje, de voertaal is Engels.
Doolaards films beantwoorden aan een klaarblijkelijk massaal gevoelde behoefte aan terugkeer naar de natuur, naar leven in low tech, waar de boer zijn koeien laat grazen op jouw land, in ruil voor stukken kaas. Zelfbeschikking, ver weg van #drama en #ophef, begeleid door de nachtelijke roep van een uil of het aards gewroet van wilde zwijnen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden