N.B. Het kan zijn dat elementen ontbreken aan deze printversie.
Wat jammer dat ik niet kan geloven in een concrete, gestoffeerde hemel met zitplaatsen en zo; wat zou Nieltje, mijn koosnaampje voor Anil Ramdas, dan genoten hebben vanaf zijn logeplaats. Want afgelopen dinsdag 26 september promoveerde Karin Amatmoekrim op een biografie over Ramdas’ leven en werk. Ramdas werd daar ter plekke gecanoniseerd, en dat was zo aan hem besteed. Anil stierf in 2012 en het is altijd heikel voor de doden te spreken, maar in dit geval durf ik het aan: die Leidse promotie was wat Ramdas voor ogen stond.
Anil was iemand die bij leven al troost kon putten uit het idee dat mensen hem postuum ongetwijfeld op de juiste waarde zouden schatten – hemelhoge waarden. Ik heb daar als vriend altijd met grote ogen naar gekeken: bevreemd maar ook nieuwsgierig. Hoe doe je dat, zo zeker zijn van een leven op krediet na je dood. Ik heb andere mensen gekend, zoals de componist Peter Schat en de filosoof Frits Staal, die ook rustig konden mikken op zaken die voorbij hun levenshorizon lagen. Al zou ik het willen, mij lukt het niet. Misschien moet je er nageslacht voor hebben.
In de dissertatie van Amatmoekrim komt het niet aan de orde, want het is een politieke biografie, waarin de meer psychologische aspecten gemeden worden; precies zoals Ramdas zelf ook geneigd was te doen.
Het beste aan de intellectueel Ramdas was, dat hij zich het grootste deel van zijn bestaan niet liet chanteren door zijn toevallige levensomstandigheden: hij was een Surinaams-Hindostaanse migrant met Indiase wortels, maar daarmee was allerminst gezegd dat-ie een fanclub oprichtte voor Suriname, Hindostan, India of migranten. Nou ja, voor die laatste groep wel een beetje. Hij verzette zich tegen de chantage op grond van zijn c.v. Hijzelf bruin? Dan ook eeuwig loyaal aan bruin? Daar deed-ie niet aan mee.
Wat ik nu ga schrijven, zou Ramdas niet leuk vinden: maar Yesilgöz, de demissionair minister van Justitie, weigert zich ook te laten vastpinnen op haar verleden als Turks-Koerdisch vluchtelingenkind. Zij is lijsttrekker van de VVD, een partij waar ik zelf al weer jaren van ben afgekickt. Haar ideeën over migratie vind ik opportunistisch, en eerder ingegeven door partijpolitiek dan de kwestie zelf. Mijn politieke stem krijgt ze niet, maar wel mijn morele steun: zij is een politica die weigert haar politieke kompas te versmallen tot haar eigen biografie.
Columniste Hassnae Bouazza schreef in deze krant over Yesilgöz: ‘Wat hebben we aan een bi-culturele vrouw die witte mannen rechts inhaalt?’ De vraag naar het nut van een mens. Dat zo iemand leeft, zou ik zeggen; dat zij nog niet voortleeft.
U kunt ons via dit formulier informeren over taalfouten of feitelijke onjuistheden, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken worden niet gelezen.
Source: NRC