Ik stond in de vergaderruimte van een kerk, de stoelen waren aan de kant geschoven, en we zouden gaan zingen. Elf Sheffieldse vrouwen, en ik, om uit te proberen. De dirigent was een vrouw die duidelijk overweldigd was door het leven. Buiten adem zocht ze stiften voor het whiteboard, maar die was ze vergeten. ‘Dan maar zonder tekst’, glimlachte ze gespannen. Ik hoopte dat de samenzang haar rust en helderheid zou geven.
‘Dan beginnen we met een tweestemmig lied uit Israël’, zei de dirigent, en zette een lied in dat ik ken als de Nederlandse racistische klassieker ‘toemba, toemba’. Niemand kende het. Bij het gedeelte van ‘in het bos, in het bos, wonen indianen’, zongen wij ‘lai-lai-lai’.
Daarna moesten we in een kring rondlopen terwijl we ‘lailailai’ en ‘toemba’ zongen.
Na afloop vertelde de dirigent dat ze niet meer naast haar telefoon sliep, omdat uit onderzoek was gebleken dat tuinkers niet kan groeien naast een wifi-router.
Source: Volkskrant