N.B. Het kan zijn dat elementen ontbreken aan deze printversie.
Hoewel ik nooit trambestuurder heb willen worden, herkende ik me sterk in de ervaringen van iemand die wél die ambitie heeft. Dat is de 60-jarige Guido Frankfurther, oud-gemeenteraadslid van Amsterdam en ooit verantwoordelijk voor het verkeer in het stadsdeel Centrum.
In Het Parool vertelde hij onlangs wat hem overkwam toen hij een test deed voor een baan als trambestuurder bij het Gemeentelijk Vervoerbedrijf. Hij sneuvelde als kandidaat al in de zogeheten Vienna Test, nog voordat de sollicitatie was begonnen. „Binnen een uur stond hij weer buiten. Een ervaring rijker, een illusie armer.” In het „meest verschrikkelijke onderdeel” van de test moest de deelnemer met beide handen en voeten los van elkaar reageren op complexe opdrachten.
Frankfurther: „Je ziet bijvoorbeeld een cirkel óf een vierkant. Als de cirkel lichter van kleur wordt, moet je met je rechterhand klikken, als ie donker wordt met je linkerhand. Maar alléén als er gelijktijdig ook een zoemgeluidje te horen is en de kleur van die cirkel tevens níet geel, groen of blauw is. Je kon me wegdragen.”
Frankfurther vond het typisch een test voor jonge mensen. „Als je tien jaar game-ervaring achter de kiezen hebt, is het makkelijk. Terwijl er met mijn oog-handcoördinatie niets mis is.”
Hij constateert dat het GVB een schrikbarend personeelsgebrek heeft, maar desondanks niet wil putten uit een groot arsenaal aan gemotiveerde vijftigers en zestigers die, zoals hij, graag enkele dagen per week op de tram zitten.
In een reactie wees het GVB op de veiligheid die voorop staat: „Bestuurders zijn de piloten van de tram, daarvoor heb je capabele mensen nodig.”
Hoe helder: twee generaties die door de vorderingen in de techniek tegenover elkaar komen te staan. De oudste voelt zich nog kwiek genoeg om zijn partijtje mee te blazen, de jongste wil er niet van horen. Ik voel als collega-oudje mee met Frankfurther, maar ik begrijp het GVB wel. In de heksenketel van het Amsterdamse verkeer heb je jonge handen en ogen nodig, een fataal ongeluk kan nauwelijks waarneembaar in het kleinste hoekje zitten. Je ziet de krantenkop al voor je: „60-jarige bestuurder veroorzaakt dodelijk ongeval- onderzoek naar GVB-test.”
Frankfurther kan kennelijk moeilijk aanvaarden dat hij als oudere op technisch gebied een niet meer in te lopen achterstand heeft op de jongeren. Het is ook niet gemakkelijk om daarin te berusten, weet ik uit ervaring. De worstelingen met de techniek kosten je als oudere veel tijd en energie, terwijl jongeren bijna spelenderwijs de kneepjes onder de knie krijgen.
Als ik weer eens hopeloos vast kom te zitten met mijn laptop, printer of mobiel, krijg ik geduldig advies van mijn kleinkinderen of hun ouders. In een handomdraai lossen ze problemen op waar ik me uren in heb vastgebeten. Woe-dend soms – waarom wil me dat nou niet lukken? Omdat je een oude zak bent geworden? Ja, daarom.
Dat is ook de woede van Frankfurther, vermoed ik. Een onvruchtbaar soort woede waar je niets mee opschiet.
Luister liever naar Tom Waits als hij in zijn schitterende, tijdloze song ‘Time’ zingt: „So close your eyes, son, and this won’t hurt a bit/ oh it’s time time time/ and it’s time time time/ and it’s time time time that you love/ and it’s time time time.”
U kunt ons via dit formulier informeren over taalfouten of feitelijke onjuistheden, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken worden niet gelezen.
Source: NRC