Een feestelijke boel op het VVD-congres, afgelopen weekend – Henk Kamp werd benoemd tot erelid en Dilan Yesilgöz tot lijsttrekker. Vanaf een podium hield Yesilgöz een toespraak voor de leden in de zaal, en via hen voor alle kiezers in het land. De mensen, zei ze, maken zich zorgen over de hoge immigratie.
Dat viel nog mee – voor het grootste deel was de uitspraak juist. Mensen maken zich ook zorgen over de hoge immigratie. Al kun je je afvragen of de instroom echt zo hoog is, hoe hoog precies, uit welke groepen die bestaat. Met eerlijke cijfers kun je de mensen soms al van veel zorgen bevrijden – mooi streven was dat geweest.
Over de auteur
Peter Middendorp is schrijver en columnist van de Volkskrant. Van zijn hand verschenen onder meer de romans Vertrouwd voordelig en Jij bent van mij. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Yesilgöz vouwde de handen samen voor de borst. De mensen vragen zich af, zei ze, kunnen we het nog wel aan? Hierna legde ze haar handen aan haar beide zijden open in de lucht en keek ze met een slim lachje de zaal in, alsof zij het antwoord al wist. In de stilte die ze liet vallen, konden we ons alle problemen even levendig voorstellen. Ter Apel, overvolle locaties – en dan was er ook nog de extra vraag aan de uitgeputte woningmarkt.
Naïef natuurlijk, maar hier had ik echt even verwacht dat ze zou zeggen: ja, dat kunnen we. We hebben een van de rijkste landen van de wereld. Wij zijn de VVD, een politieke partij – vanzelfsprekend hebben we de materie ontzettend goed doorgrond. Dit zijn onze voorstellen, stem gerust op ons – met de VVD aan het roer zijn de problemen zo gefikst.
Ik heb me vaker afgevraagd waarom vertegenwoordigers van regering en overheden de twijfel over hun kunde willen bevestigen, of groter maken soms. Het is verwarrend – wij moeten twijfelen aan hen, zij liever niet te veel aan zichzelf. Deze week vond ik een antwoord op mijn vraag in een mooi Volkskrant-commentaar van Raoul du Pré: als je problemen in stand houdt, kun je de onvrede erover blijvend exploiteren.
Yesilgöz had haar hoofd opgericht en keek nu schuin omhoog naar de lampen aan het plafond, zodat het licht op haar gezicht viel. Is dit eigenlijk wel eerlijk, zei ze, voor al die mensen die al zo lang op de wachtlijst voor een woning staan?
En toen vond ik het niet meer leuk. Het probleem van immigratie is vooral de VVD. De opvang is waardeloos, er zijn lang niet genoeg huizen, precies zaken waarvoor de VVD deze eeuw al twintig jaar directe regeringsverantwoordelijkheid draagt. Tegen de mensen die na jaren op de wachtlijst boos zijn, wanhopig en gefrustreerd, zegt Yesilgöz: kijk, daar zijn ze, achter dat hek, in dat afgeschreven kantoorpand. Door die mensen heeft u geen huis.
In het tv-programma College Tour werd Yesilgöz gevraagd of ze ook weleens moeite had met mannengedrag, zoals meer vrouwen op hoge posities. Het ergste, vond ze, iets waar ze echt niet tegen kon: als mannen naar haar toe kwamen met zo’n houding van: zo, meisje, ik zal jou weleens even netjes uitleggen hoe het zit.
Mevrouw toch, dacht ik. U vergist zich. Niemand noemt u meisje, u bent de enige, maar ook meisjes zeggen weleens dingen die stinken als een grote kerel.
Source: Volkskrant