Ophef over kroketten is altijd leuk in barre tijden. Wie herinnert zich niet de controversiële krokettencarnavalskraker van het Brabantse damesduo Sjansjee (‘Effe trekken en dan gaat-ie in je mond, effe trekken, en dan gaat-ie in je mond...’), en ook de ‘gecremeerde kroket’ van Yvonne Coldeweijer ligt ons nog vers in het frituurgeheugen.
En nu is er opschudding over de McKroket, het broodje kroket van McDonald’s. Dat speelt al sinds jaar en dag zijn onbeduidende triangelpartijtje mee in het groot internationaal snacksymfonieorkest, tussen de paukenslagen der Big Macs, de nugget-flageolets, en het overweldigend kopergeweld van bergen goudgele frietjes. Alleen in Nederland, trouwens, want elders lusten ze geen kroketten.
Over de auteur
Sylvia Witteman schrijft voor de Volkskrant columns over het dagelijks leven.
Voorheen zat er vlees in die McKroket, een adembenemende 9 procent, maar nu niet meer. De McKroket is vegan geworden, en schoot daarmee in het verkeerde keelgat van zogeheten ‘opiniemaker’ Rutger van den Noort. De onverteerde brokjes hoestte hij op in het gezicht van McDonald’s, met teksten als: ‘Ik kom bij jullie voor mijn convenience en genietmoment en dan wens ik niet met allerhande woke-shit te worden geconfronteerd’.
Het werd een hele rel. In bepaalde kringen kreeg de teleurgestelde opiniemaker bijval, De Telegraaf bemoeide zich ermee, evenals organisaties met namen als ‘frituurwereld.nl’, maar over het algemeen voerden hilariteit en spot toch de boventoon. Tant de bruit pour une croquette!
Terwijl, laten we wel wezen: voor een kroket ga je toch niet naar McDonald’s? (Waarvoor dan wel? Tip: het ontbijt is er verbazend lekker, op dat mysterieuze ‘fruitbeleg’ na. Tip 2: neem je eigen pot jam mee.) Ik heb ooit weleens zo’n McKroket geprobeerd, en dat was bepaald geen ‘genietmoment’. Ten eerste was hij plat. Bespottelijk. Ten tweede zat er, waarschijnlijk ten gevolge van die platheid, veel te weinig ragout in. Ten derde was hij ondergekliederd met een nare, zoetzure saus, in plaats van lekkere mosterd. Ten vierde was de korst niet krokant, maar taai. Kortom: eens, maar nooit weer.
Zeg nooit nooit! De rel over het verdwenen vlees wekte mijn nieuwsgierigheid. Andermaal maakte ik de gang naar Canossa onder de Golden Arches, en kocht een vegan McKroket. Ik nam een hap en kauwde. Zelf met een pistool tegen mijn hoofd had ik niet kunnen zeggen of er wel of geen vlees in zat. Hij smaakte precies als voorheen: plat, taai, zoetzuur en gierig gevuld.
Kortom: ga voor een kroket gewoon naar de Febo. Daar kost hij trouwens inmiddels drie euro. Drie keiharde, zuurverdiende euro’s voor een kroket!
Ja, dan voel je eens aan den lijve wat dat is, bestaansonzekerheid.
Source: Volkskrant