Met steeds meer bewoners boven winkels en cafés, neemt ook de overlast in binnensteden toe. In Deventer zitten omwonenden van de Brink in de maag met de grootste uitbater Sahin. ‘Ineens was ik in de lokale media de ‘Turkse’ horecabaas.’
Els van Liebergen vindt het iets naargeestigs hebben, de aanblik van bepaalde hoekjes op de Brink in Deventer. Ze woont al bijna dertig jaar aan het grootste stadsplein van Nederland. Met de reuring heeft ze geen moeite; ze bezit er zelf panden die ze verhuurt aan kroegbazen. Het zijn juist de gaten die ze op het plein ziet vallen die haar ergernis wekken.
Verlaten terrassen die straatvuil, zwervers en vogelpoep aantrekken, afgeplakte ramen. ‘Het verloedert’, zegt ze tijdens een ronde met twee medebewoners over de Brink. Bij het pannenkoekenhuis Humpie Dumpie’s, dat een troosteloze aanblik biedt, stoppen ze even. Een opgerold zonnescherm hangt dwars voor de ramen, die zijn omlijst met elektra tegen de buitengevel. Op het lege terras liggen peuken. ‘Op nog meer van dit soort uitstraling zitten we niet te wachten.’
Van Liebergen verwoordt haar ongenoegen namens het buurtcomité. Hun klacht is gericht aan één man: Ayhan Sahin. De 39-jarige horecaondernemer bestiert inmiddels negen zaken op de Brink. Hoewel, bestiert: daar zet de buurt dus vraagtekens bij.
Groningen, Nijmegen, Breda: menig stad heeft te leven met zijn eigen horecagrootheid, die onherroepelijk een stempel drukt op de uitstraling van het centrum. Doorgaans groeit het wantrouwen mee met het aantal kroegen achter diens naam.
Ondertussen zitten horeca en binnenstadbewoners elkaar steeds meer in de weg. Door de woningnood neemt het aantal bewoners boven cafés en winkels toe. Tegelijkertijd verschuift uit binnensteden de nachthoreca naar de randen, maar blijft doorgaans een klein deel van de clubs en discotheken op één plek in het centrum achter. Dit zorgt in Deventer en andere middelgrote steden voor toenemende overlast, erkent Bart Voortman, voorzitter van Koninklijke Horeca Deventer.
Daags na de rondgang met buurtgenoten zit Sahin op het terras van zijn pub The Irish Elk. De grootste horecabaas van de Brink begrijpt niets van de klachten over verloedering. Maar kijk eens mee over zijn schouder: Konaq, doorverhuurd en gesloten door een huurconflict. Brink 34, de oude Humpie Dumpie’s: gebeurt niks. Voormalig nachtcafé Dorst, dicht wegens geluidsoverlast. Aan de overkant, in het donkere pand, nog geen spoor van wat feestcafé Flamingo moet worden.
Ayhan Sahin groeide op in Twello. In de schuur bij zijn ouderlijk huis ontving hij al tientallen jongeren met frikandellen en fris. Deze Club Hac, kort voor de vriendengroep Hans, Ayhan en Casper, werd zijn eerste kennismaking met een gemeente die grenzen stelt. Maar de horecaondernemer in hem was geboren. Net de dertig gepasseerd kwam in 2014 zijn droom uit: Sushi by Me opende op de Brink, dat statige plein waar hij als jochie met zijn ouders altijd een visje haalde.
Onder het mom van ‘je moet nooit je eigen concurrent worden’ varieerde Sahin er op de Brink conceptueel op los. Nachtclub Chicago, oosters restaurant Jasmin’s. Het wachten is nog op de vergunningen – en Sahin benadrukt dat dit de reden is dat ze nog dicht zijn – voor het tropische feestcafé Flamingo en het in Amerikaanse stijl aangeklede Happy Days (voorheen Dorst).
De eerste negatieve pers kreeg Sahin na aankoop van de synagoge. De Joodse gemeenschap huurde de ruimte af en toe, maar dat kon toen niet meer vanwege Sahins plannen – een foodhall, die er niet kwam. ‘Ineens was ik in de lokale media de ‘Turkse’ horecabaas, puur voor het contrast met joden.’
Sahin vindt dat hij kapot is gemaakt. Met bewonersverhalen die de ronde doen over drugsgeld, bierwagens die gesloten kroegen komen bevoorraden en witwaspraktijken. ‘Klopt allemaal niets van.’
Toch loopt er een serieus boekenonderzoek naar Sahins bv’s. Terwijl hij vanwege de coronalockdowns uitstel van belastingafdracht had gekregen, vond de Belastingdienst dat hij privé te veel geld uit de onderneming trok; geld dat onder meer naar Turkije ging. Prompt moest hij het openstaande belastingbedrag van 1,1 miljoen euro ophoesten.
Volgens Sahin keek de Belastingdienst alleen naar wat eruit ging, maar niet naar wat hij terugstortte in zijn bedrijf. Meer mag hij er van zijn advocaten niet over zeggen; de afwikkeling loopt nog. Wat hij wel kwijt wil: ‘Dat ik zo snel moest terugbetalen, is de reden dat verbouwingen op zich laten wachten’.
Sahins lezing is niet te verifiëren; de Belastingdienst doet nooit uitspraken over individuele gevallen. Ook de gemeente niet. ‘Waar sprake is van overlast en overschrijding van normen wordt opgetreden’, zegt een gemeentewoordvoerder nog wel.
Bij Sahin was er een gemeentelijke dwangsom van 100 duizend euro nodig om de geluidsoverlast te laten stoppen in café Dorst. Ook overschreed hij onder meer met een grote polyester clown en schreeuwerige speeltoestellen voor Humpie Dumpie’s het terrasbeleid.
Sahin wijst er vergoelijkend op dat de helft van de gecontroleerde terraseigenaren op de Brink dit jaar een overtredingsbrief kreeg van de gemeente. In reactie verplaatste Sahin de clown des aanstoots naar een balkon van een ander pand. Wat volgens de regeltjes mocht, maar waar de Brinkbewoners niet blij mee waren.
‘Daar hebben ik en de binnenstadmanager toen een goed gesprek over gehad met Sahin, waarna hij de clown van het balkon heeft gehaald’, zegt Voortman van Koninklijke Horeca Deventer. ‘Toen hebben we ook gezegd dat het goed zou zijn als hij de terrassen van zijn gesloten zaken zou vegen. Het is nu beter dan het was.’
Terwijl de buurtbewoners een strengere opstelling willen, kan Sahin de aanpak van Voortman en de binnenstadmanager waarderen. ‘Zij behandelen mij als mens, ze stelden me een vraag in een normaal gesprek’, zegt hij. ‘Dat kunnen buurtbewoners ook altijd doen.’
Source: Volkskrant