Wéér stijgt de zorgpremie. In een uitgebreid artikel in de krant van dinsdag is daar één duidelijke aanwijsbare verklaring voor: het gestegen loon van zorgmedewerkers. Ik ga me bijna schamen dat ik in de zorg werk en we ‘actie’ hebben gevoerd voor een hoger loon. In het nieuws wordt voortdurend gesproken over hoe onze sector is vastgelopen en dat het probleem almaar groter zal worden.
‘Als je kijkt naar waar de zorg in Nederland al heel lang staat. Ik heb wel eens de vergelijking gemaakt: we staan gewoon stil op de snelweg en we worden rechts ingehaald.’ Deze pijnlijke conclusie trok Ernst Kuipers, minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport. Toch wordt de opgave voor ons als zorgmedewerker steeds groter. Maar de oorzaak van alle problemen ligt niet alleen in onze eigen sector, maar daarbuiten.
Over de auteur
Jorn Albers is student verpleegkunde en werkzaam in de psychiatrie. Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Nu na twaalf jaar de neoliberale storm Mark langzaam gaat liggen, zien we de gevolgen. De bestaanszekerheid van de Nederlandse burger is onder druk komen te staan. Vandaar dat dit thema bij verschillende partijen waaronder – hoe ironisch – de VVD, wordt gebruikt als speerpunt in de campagne. Het college voor de Rechten van de Mens concludeerde in augustus dat ‘Nederland te weinig vooruitgang maakt op het waarborgen van economische en sociale mensenrechten’. Het college vroeg extra aandacht voor onderwerpen als armoede, gezondheid en arbeid.
Als verpleegkundige zie ik dagelijks in mijn werk wat er speelt in het land. Wij verpleegkundigen weten dat bestaanszekerheid meer is dan een holle kreet op een verkiezingsposter om stemmen mee te winnen. Er is geen beroepsgroep die dichter bij de burger staat dan de verpleegkundigen. Voor ons gaan deuren open die voor anderen gesloten blijven. Bij ons worden zorgen gedeeld die nergens anders uitgesproken worden.
Wij zien hoe overheidsbeleid doorwerkt in het leven van mensen. Hoe ziekmakend ontstane omstandigheden kunnen zijn. Dagelijks zien wij problemen die voortkomen uit keuzes. Het niet oplossen van de toeslagenaffaire? Een keuze. De basiszorg onbereikbaarder maken? Een keuze. Zo’n 1 miljoen mensen die leven in armoede? Een keuze. De problemen in de verpleeghuizen, psychiatrie, jeugdzorg, de woningmarkt, structureel en institutioneel racisme? Een jungle aan onbegrijpelijke toeslagen? Allemaal gevolgen van beleidskeuzes uit politiek Den Haag.
Geen wonder dat de zorgkosten blijven stijgen. Er kan inderdaad veel beter in onze sector en daar werken we hard aan. Geloof me. Maar de laatste jaren komen mensen in de problemen door de overheid. Veel van de gevolgen van deze problemen proberen we op te lossen met hulpverlening binnen zorg en welzijn. Maar hoe eerlijk is dat? Wat valt te verwachten van de zorgsector als een overheid zijn inwoners onvoldoende beschermt en steunt?
Veel van wat we nu doen is symptoombestrijding. Huisartsen zien mensen voor chronische stress. Zo’n 80.000 mensen wachten op een behandeling in de ggz. Ouderen die niet meer thuis kunnen wonen, worden toch geacht dat te doen. Medewerkers in zorg en welzijn lopen op hun tandvlees, maar het onderliggende antwoord op de zorgvraag is niet zorggerelateerd, maar het gevolg van politieke keuzes.
In de zorg hebben we allemaal de mond vol als het gaat over preventie, over problemen aanpakken bij de bron. We kunnen nog lang doorgaan om pleisters te plakken op wonden die door beleidskeuzes worden gemaakt, maar daar lossen we niets mee op. Het wordt tijd dat de Tweede Kamer – en onze regering – socialer wordt.
Wij verpleegkundigen en zorgmedewerkers in de breedste zin weten precies wat er speelt in het land. Waar de problemen, maar vóóral waar de oplossingen liggen. Wij moeten meer politiek geïnteresseerd worden. Dit begint met het doorspitten van partijprogramma’s en een verstandige keuze maken met de verkiezingen. Maar nog liever: wordt politiek actief.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden