N.B. Het kan zijn dat elementen ontbreken aan deze printversie.
Eva Meijer is schrijver en filosoof. Ze schrijft om de week een column.
Eva Meijer is schrijver en filosoof. Ze schrijft om de week een column.
Ze schrijft romans, essays, poëzie en academische filosofie. Recente boeken zijn Zee Nu (2022), een roman waarin Nederland onder water loopt en Verwar het niet met afwezigheid (2022), een filosofisch essay over politieke stiltes. Haar werk is vertaald in meer dan twintig talen. Terugkerende thema’s zijn taal inclusief stilte, gekte, dieren en politiek. Meijer promoveerde in 2017 aan de Universiteit van Amsterdam op een proefschrift over politieke stem van dieren en werkt momenteel als postdoctoraal onderzoeker aan dezelfde universiteit met een Veni-beurs van de NWO. Ze is ook lid van het Meersoortig Collectief, een meer-dan-menselijk kunstcollectief. Meer informatie is te vinden op haar website.
Drijfzand. Een net dat zich samentrekt. Een verzwaarde deken onder je huid. Het omgekeerde van veerkracht. Modder – niet alleen bewegen door de modder, ook zijn als modder, uitgestrekt en bruin, materie waarin afdrukken achterblijven.
De landelijke coronaherdenking valt vrijdag samen met mijn persoonlijke coronaherdenking: ik ben dan een jaar ziek. Dat het een jaar is, telt. Afgelopen week moest ik denken aan de verontwaardiging over de lockdowns. Mensen klaagden omdat ze hun vrienden niet konden zien, niet naar het theater of museum konden, geen seks hadden, veroordeeld waren tot hun eigen huis. Dat is de realiteit van veel mensen die long covid hebben en daarnaast voelen ze zich de hele dag rot – ze kunnen geen broden bakken of eindeloos internetten of klagen.
Drijfzand is nog de beste metafoor, niet alleen om me heen, maar ook in mijn lichaam. Het drukt op mijn middenrif, op mijn hart dat daardoor van slag raakt, soms op mijn gedachten, dan kan ik niet denken, of op mijn ogen, dan kan ik niet lezen. Er zijn verschillende standen, tegenwoordig is het soms even weg, dan voel ik me alleen zwak en niet alsof ik door weerstand moet waden.
Die weerstand zit ook in de wereld, in de vorm van onbegrip en desinteresse. Normaal hou ik van weerstand, omdat die me dwingt precies te zijn, uit te leggen waarom iets belangrijk is. Ook maakt het me niet uit of mensen zich om me bekommeren, op een paar na. Maar nu kan ik er niet tegen. Ik denk vaak: ik ben een slechte zieke, omdat ik niet voor mezelf opkom en het liefst in een hoekje ga zitten wachten tot ik me beter voel.
Maar dat komt door de long covid: ik kan slecht tegen fel licht en achtergrondmuziek, stemmen door de telefoon of zelfs de kiestoon, het dwingende van mensen, zeker in groepen, maar ook in mails. Ik kan niet steeds opnieuw vragen om een stoel.
Ik wil het ook niet meer. Het ziek zijn laat me zien hoe instrumenteel mensen met elkaar omgaan, met mij omgaan. De verzoeken blijven binnenstromen maar aandacht voor mij is schaars.
Het was wel een leerzaam jaar – ik weet meer over het zenuwstelsel, hoe het denken belichaamd is, de consequenties van mijn autonomie en de nadelen van mijn doorzettingsvermogen. En over de tijd. Omdat ik grotendeels stilsta, kwam er ruimte voor nieuwe gedachten, kon ik me verdiepen in andere onderwerpen. Om me heen zie ik iedereen doorrennen, ik heb de tijd teruggekregen. Zoals ik die als kind had voordat internet alomtegenwoordig was, zoals dieren in de dagen leven.
Maar het is een ander bestaan, in de schaduwwereld. Het is meer volhouden dan leven. Voor mezelf heb ik geen conclusie – terwijl ik dit schrijf heb ik het al vier dagen niet echt benauwd, dat is heerlijk, maar het komt ongetwijfeld weer terug. Voor jullie heb ik wel conclusies.
Hou rekening met anderen. Informeer je als iemand in je omgeving long covid of een vergelijkbare ziekte heeft – patiëntenverenigingen hebben vaak goede informatie op hun website. Vraag eens hoe het gaat, ook na de eerste tien dagen, maar leef je in, ga niet lukraak mailen. Zorg als werkgever voor toegankelijkheid, vraag wat iemand nodig heeft om mee te doen. De kritische journalistiek in Nederland heeft ook een taak te vervullen want niet iedereen kan de vakliteratuur bijhouden.
Herbesmetting kan steeds opnieuw tot long covid leiden, dus hou ook rekening met jezelf. Want in het drijfzand kun je beter niet terecht komen.
U kunt ons via dit formulier informeren over taalfouten of feitelijke onjuistheden, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken worden niet gelezen.
Source: NRC