Als een jongen van 17 een apparaat in de sportschool een kwartier bezet houdt omdat hij in zijn telefoon is verzonken, kan hij daar eigenlijk niets aan doen. Zo’n jongen is een kind van zijn tijd, die weet niet beter, zijn hele sociale leven speelt zich af in die telefoon.
Als een man van 70 op precies hetzelfde fitnessapparaat een kwartier lang zijn sociale media gaat zitten bijwerken, dan verdient hij onmiddellijke opsluiting in een analoge afkickkliniek en te worden berecht wegens structurele modegevoeligheid en meeloperij. Dat was althans een gedachte die door mijn hoofd schoot toen ik in de fitnesszaal moest wachten op het shoulder press-apparaat waarop een plusminus 70-jarige man met dun baardje was verzonken in een iPhone.
Ik probeerde mijzelf tot redelijkheid te manen. Waarom zoveel ergernis aan die ene man terwijl tien pubers in de zaal hetzelfde zitten te doen? Nou, omdat ik één ding nog erger vind dan mensen die modegevoelig zijn, namelijk mensen die hun hele leven modegevoelig blijven. Terwijl die man op de shoulder press rustig zijn Instagram bijwerkte, begon ik in mijn hoofd een rechtszaak tegen hem. ‘De aanklager vermoedt dat u in 1975 lang haar had en in een Citroën 2CV reed; in 1985 was uw haar weer kort, uw auto kapitalistischer en had u een videorecorder en een huis dat snel in waarde steeg; in 1995 begon u met beleggen en wilde u niet achterblijven toen de eerste mobiele telefoons in het straatbeeld verschenen; toen Steve Jobs in 2007 de iPhone lanceerde, sprong u meteen op de iPhone-trein. En nu is het 2023 en zit u met een modieus baardje in een sportschool over een iPhone 14 gebogen.’
Na een kwartier zat de man nog steeds op de shoulder press. Ik vroeg of hij nog lang nodig had. Hij keek van zijn telefoon op met de onschuldige blik van een 17-jarige: ‘Doe ik iets verkeerd soms?’
Source: Volkskrant