Als ik al eens in de lach schiet bij een krantenartikel, dan is dat meestal een column, van Sylvia Witteman of Paulien Cornelisse bijvoorbeeld. Maar dit weekend heb ik hardop gelachen bij een serieus artikel, namelijk over de zwevende kiezer. Wat een creativiteit op zweefgebied!
Er is sprake van een zwevend electoraat met volledige zwevers en twijfelende zwevers. Er wordt links vaker gezweefd dan rechts en er wordt al dan niet traditioneel gezweefd. Er zijn verschillende typen zwevers en gezweef in het midden wordt opgerekt. In sommige zweefgebieden wordt meer en in andere juist minder gezweefd. En als klap op de vuurpijl gaan er zweefgebieden in rook op.
Volkskrant, ik kijk uit naar de komende zweefartikelen.
Mira van Broekhoven, Roosendaal
Eind mei ging ik met mijn zoon naar Bruce Springsteen in de Arena. Bij de ingang werden we, snel en professioneel, ontdaan van ongeoorloofde voorwerpen: twee bananen en een pakje stroopwafels. Of ze dachten dat we daarmee The Boss wilden bekogelen? ‘Nee’, zei de beveiligingsbeambte. ‘U heeft dat niet nodig. Er is catering in het stadion.’ Dat bleek zo te zijn: een pizzapunt had je al voor 9 euro.
Dus Jan van Halst, laat je de komende dagen niks wijsmaken: in de Arena kunnen ze wel degelijk effectief fouilleren. Het helpt alleen wel als de eigen inkomsten in het geding zijn.
Paul Looijmans, Utrecht
Onthutsend om te zien hoe J.K. Rowling in de nieuwsbrief en in de krant zo prominent in beeld komt bij het artikel over goede kunst van ‘foute’ kunstenaars of in andere woorden ‘monsters’. Vooral omdat veel van de andere voorbeelden als monsterlijk worden beschouwd door hoe ze als mannen met vrouwen omgaan.
J.K. Rowling komt toch juist op vóór de fysieke veiligheid en waardigheid van vrouwen? Door zich uit te spreken tegen zelfidentificatie: het idee dat vrouw zijn eigenlijk een ‘gevoel’ is dat iedereen wel of niet kan hebben.
Rowling geeft aan dat het móéten geloven van iemands (oncontroleerbare) zelfidentificatie aan iedere voyeur, exhibitionist, perverseling en misbruiker een weergaloos middel geeft om alle aanwezige barrières te omzeilen. Zelfidentificatie laat mensen zélf bepalen of ze veilig zijn of niet. De normale criteria (geslachtsorgaan en aantrekking tot vrouwen) doen er daarbij niet langer toe. En leuk extraatje: als je deze zelfgeschreven vrijbrief niet accepteert, dan discrimineer je.
Dit zet de deur letterlijk en figuurlijk open voor het schenden van vrouwen hun privacy, waardigheid en veiligheid. Kortom: J.K. Rowling wil juist monsters voorkómen.
Navajo Broere, Groningen
Marlous Dulos en Anne Hezemans schreven een uitstekend artikel over de blokkades van veel 60-plussers om te verhuizen. Velen van hen wonen na het uitvliegen van hun kroost nog steeds in grote huizen, vaak te groot voor hen naar hun wensen en behoeften. Een woningruil met een te klein behuisd jong gezin (bijvoorbeeld een van hun kinderen) zou uitkomst bieden: de 60-plussers hoeven niet de woningmarkt op om iets kleiners te vinden, het jonge groeiende gezin niet om iets groters te bekomen.
Het lijkt me dat vele ouderen hun kinderen en hun gezinnen zo een grotere woning kunnen bieden (het ouderlijk huis notabene). En dat de ouders in een hen bekende en vertrouwde woning terecht kunnen. Voor velen een uitermate gewenste situatie, ware het niet dat zulk een woningruil tweemaal belast wordt met overdrachtsbelasting: een gezamenlijke kostenpost van al gauw 10- tot 20 duizend euro. Het zou wellicht aanbevelingswaardig zijn om de zo gewenste doorstroming te bevorderen deze heffing in gevallen van woningruil achterwege te laten.
Vanzelfsprekend zou dat moeten gelden in alle gevallen van woningruil, niet enkel bij die in familieverband.
Snam Vromans, Oirschot
Loop een dezer weken eens gezellig door een tuincentrum en u wordt geconfronteerd met de overdaad aan blingbling-kerstartikelen. Alsof alle kerstversierselen van vorig jaar en de jaren daarvoor nooit hebben bestaan.
Nieuwe Kerst, nieuwe artikelen. Wie kopen dit allemaal?
Teun van de Keuken schrijft terecht een noodkreet om minder te kopen en alleen te vernieuwen als iets echt nodig is en ook niet meer gerepareerd kan worden. Laten we gewoon de kerstboom versieren met de blingbling van vorig jaar.
Fenje van Heerde, Alphen aan den Rijn
De boodschap van het artikel van Fokke Obbema (‘Praten over de dood brengt ons dichter bij de zin van het leven’) is dat we in het leven iets zinnigs willen doen omdat we beseffen dat het leven ooit afloopt. Heb ik iets tot stand gebracht of iets betekend voor de medemens? Daardoor zouden we de gedachte van eindigheid kunnen accepteren. Doodsangst zou het motief zijn om dit te allemaal te doen.
Mijn vraag is dan: groeit een plant extra goed omdat hij weet dat hij ooit dood zal zijn?
Het leven is er stomweg en we hebben daar zin in. Dat zit bij alle organismen ingebakken, anders wordt het niks. Of we als wezens verschillen in ingewikkeldheid doet er niet toe. De evolutie heeft doorgedenderd en de mens geproduceerd die (enige) reflectie heeft over waarom we überhaupt bestaan.
‘De zin van het leven’ is een gedachtenconstructie van de mens. Je kunt daar fijn over discussiëren, maar het blijven cirkelredeneringen binnen de mens als soort. Een zinloze discussie dus in absolute zin.
De ‘zin’ wordt vaak omschreven in termen van ‘heb ik iets betekend voor mijn omgeving of de samenleving’. Deze eigenschappen hebben bijgedragen aan het voortbestaan van ons als apensoort. Dat was de zin dus. Het is een biologische definitie en geen filosofische.
Mijn advies: wees aardig voor elkaar, geniet van je bestaan en vergeet de filosofische discussies rond de ‘zin van het bestaan’.
Lorenz van Doornen, emeritus hoogleraar psychologie Universiteit Utrecht, Amsterdam
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden