Oekraïne is op weg om de Zwarte Zee te veroveren. Dat zal niet een-twee-drie gaan, maar alles wijst erop dat het langverwachte Oekraïense offensief ook op zee plaatsvindt en niet - zoals wij eensgezind dachten - voornamelijk op het land. Kyiv maakt het Rusland knap lastig op de golven, met vliegende drones, onbemande kamikazescheepjes, kruisraketten en commandoaanvallen.
Natuurlijk worden er ook dorpjes rond het oostelijke Bakhmut veroverd, maar een grote doorbraak vindt daar (nog) niet plaats. (Er worden overigens wel veel Russische elitetroepen vastgepind.) Sinds kort zijn er meldingen dat Oekraïne twee van de drie Russische verdedigingslinies in het oosten heeft doorbroken, maar daar staan (piepkleine) Russisch succesjes in het noorden en brute terreurbombardementen op Oekraïense steden tegenover.
We moeten naar het zuiden kijken, naar de Zwarte Zee en de Krim. Daar geeft Kyiv in feite een drievoudig antwoord op dingen die de Oekraïners helemaal niet zinnen.
Na de geslaagde acties tegen het Russische vlaggenschip Moskva en de beschadiging van de Kerchbrug in 2022 noteren we nu:
In de eerste plaats beviel de Russische agressie, en in het bijzonder de bezetting van de Krim, de Oekraïners natuurlijk voor geen meter. Oekraïne wil dat in 2014 geannexeerde schiereiland terugveroveren. De Krim en de omliggende wateren worden door de Russen vaak gebruikt voor raketsalvo's op Oekraïense steden en als loopplank naar het bezette zuidelijke vasteland. Alleen al daarom zou herovering logistieke voordelen voor Oekraïne hebben.
De Russische marinehaven in Sebastopol is daarbij heel belangrijk: Oekraïense aanvallen herinneren de Russen eraan dat ze daar ook niet langer veilig zijn. Dat geldt ook voor aanvallen op de Kerchbrug. De Russen dachten met de bouw van die brug in 2018 een prettige aanvoerlijn te hebben aangelegd.
Je zou de Oekraïense acties ook kunnen zien als een terechtwijzing van Mark Milley. De Amerikaanse stafchef, die binnenkort vertrekt, is bijna twee jaar lang een luis in de pels geweest voor Zelensky. Hij is om strategische redenen geen voorstander van een daadwerkelijke Oekraïense herovering van de Krim of de levering van Amerikaanse raketten die dat zouden kunnen faciliteren.
Milley gooide recent nog wat olie op het vuur door te waarschuwen dat Oekraïne nog maar ongeveer een maand van goed weer heeft om het offensief op land af te ronden. 'Nou', dacht Oekraïne, 'dan doen we dat wel solo en over zee'.
Het zeeoffensief is ook een signaal aan de NAVO en de rest van de wereld. Oekraïne zegt in feite: 'Wij schakelden met onze eigen Neptune-kruisraketten al een Russisch luchtafweersysteem uit, kunnen nu een gat slaan in de Russische beheersing van de Zwarte Zee en durven onze graanschepen weer uit te laten varen.' De gedurfde herovering van de gemilitariseerde Bojko-booreilanden op 11 september beroofde de Russen van een belangrijk steunpunt richting de Krim en de westelijke Zwarte Zee.
Over land vanuit het noorden belaagt Oekraïne het schiereiland met doorbraakjes ten zuiden van Zaporizhzhia. Veelzeggend is dat de Russen dit lijken toe te geven door de sleutelstad Tokmak haastig te versterken met (relatieve) elitetroepen, zoals op 17 september bekend werd. Dat wijst op paniek.
Het moge duidelijk zijn: in het Oekraïense offensief spelen de Krim en de Zwarte Zee een veel grotere rol dan op het eerste gezicht werd aangenomen.
Log in of registreer gratis op NU.nl en krijg toegang tot extra artikelen
Source: Nu.nl algemeen