Ja, kinderen kosten geld. Best veel. Maar dan heb je ook iets onbetaalbaar unieks in huis. Om deze kosten te dragen, wordt er gerekend op de overheid en geklaagd dat die te weinig bijdraagt om de lasten te verlichten.
Neem dat als een feit en loop je eigen huishoudboekje eens door. In de kosten van woning, auto en vakanties zit vaak de meeste rek. Gooi het roer om. Een maatje kleiner zit er misschien best in.
Je eigen broek op kunnen houden is op het gebied van autonomie toch het hoogst haalbare? Of laat je liever het geluk van je gezin nog twintig jaar bepalen door boosheid en teleurstelling?
Els Straathof, Voorschoten
Meer inkomen en meer toeslagen helpen natuurlijk onvoldoende als ze minder stijgen dan de prijzen. Koopkrachtontwikkeling is bij mijn weten een maat die niet alleen met gewijzigde inkomsten rekening houdt, maar ook met die prijsontwikkelingen. De koopkracht mag het afgelopen jaar misschien wat gedaald zijn door inflatie en hogere energieprijzen, maar van een daling is absoluut geen sprake over de wat langere termijn bezien.
Sinds 2011 steeg de koopkracht volgens het CBS met gemiddeld circa 10 procent, zelfs voor mensen in de bijstand. Aan de vooravond van de verkiezingen heet de armoede in Nederland desondanks schrikbarend gestegen te zijn. Het is dus van tweeën één: of het CBS berekent de koopkrachtontwikkeling helemaal verkeerd, of we gebruiken het begrip armoede onzorgvuldig.
Als dat laatste het geval is, is niet een gebrek aan inkomsten de reden dat steeds meer kinderen zonder ontbijt naar school gaan. Dan kan onze aandacht zich beter richten op het uitgavenpatroon en de prioriteiten van ouders.
Jaap Schröder, Harderwijk
Peter de Waard vroeg zich in zijn column af: ‘Wordt armoede hier overgedramatiseerd?’. In de vijftiger jaren van de vorige eeuw voelde (ondanks het bestaan van rijke mensen) vrijwel iedereen zich arm. De naoorlogse wederopbouw werd gekenmerkt door grote schaarste, waarvan de rijken in consumptief opzicht ook last hadden. Het verschil tussen haves en havenots was daarmee klein.
In deze tijd van grote overdaad zijn het de rijken die met hun openlijk consumptief gedrag de afstand tot de minder bedeelde burger sterk uitvergroten. En daarmee automatisch zorgen voor een dramatisch effect op het begrip armoede.
George de Haan, Elburg
Ik luister nu al jaren naar de retoriek van vooral VVD-politici, die spreken over hardwerkende burgers met een middeninkomen. En ook hardwerkende ondernemers worden vaak in debatten genoemd. Nooit hoor ik echter iets over hardwerkende mensen met een minimuminkomen, zoals de schoonmakers, de uithalers op het vliegveld, de vuilophalers, noem maar op.
Is er onderzoek dat mensen met een minimuminkomen minder hard werken dan mensen met een middeninkomen? Ik zou deze retoriek eens graag aan de kaak gesteld zien.
Anja Meekes, Nijmegen
In haar column wees Ibtihal Jadib ons op de kloof tussen wat mensen online zeggen en wat ze werkelijk vinden. Ik begin me zo langzamerhand af te vragen hoeveel kloven ons relatief kleine en vlakke land kan bevatten.
Line Wiener, Amsterdam
Wat een weerzinwekkende politieke spelletjes worden er gespeeld rondom Chemours. Weg met dat bedrijf, onmiddellijk. Geen bewijs van schadelijkheid? Wie de film Dark Waters over deze problematiek heeft gezien, weet wel beter.
Het denken over een mogelijke schadeclaim van Chemours is alleen kortetermijndenken. Zodra de gezondheidsschade in de komende decennia wordt ondervonden, ontstaat er een heel ander kostenplaatje.
Irene Apperloo, Twello
Wij hebben decennialang op de pof geleefd, op de zak geteerd van onze aarde. Wij krijgen nu de rekening gepresenteerd. De bosbranden, wateroverlast en modderstromen zijn de deurwaarders die bij ons aan de deur komen kloppen. Doen we eindelijk open of blijven we ons achter de gordijnen verschuilen, wachtend op de onvermijdelijke huisuitzetting?
Werner Brinkhof, Utrecht
Automobilisten moeten niet klagen over de stijgende benzineprijzen als er slechts in één van de tien personenauto’s meer dan één persoon zit. Carpooling is een sympathieke vorm van vervoer: goedkoper, beter voor het milieu, minder files, minder ongelukken en bevordert bovendien de saamhorigheid.
Jan Pleyte, Lopik
Terecht verdedigt Rinske van de Goor de afwachtende houding die huisartsen bij veel aandoeningen aannemen. Al is het natuurlijk niet de tijd die heelt, maar het zelfherstellend vermogen van het menselijk lichaam. Ooit zei een arts tegen mijn vader: ‘Van alle ziektes gaat 90 procent vanzelf over, 5 procent is niet te genezen en de overige 5 procent, dáárvoor zijn wij er.’
Marlies Jansen, Oegstgeest
Het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers (COA) biedt zijn eigen medewerkers (onlangs uitgebreid van 3.500 naar 6.000 medewerkers) 24 uur per dag traumabegeleiding, aldus het interview met COA-bestuurder Joeri Kapteijns. Laatstgenoemde laat weten dat het met alle nieuwe medewerkers ‘zoeken is naar hoe we juiste informatie bij de juiste mensen op de werkvloer krijgen’.
Zonder afbreuk te willen doen aan het werk bij het COA, vraag ik me af of ik dit ironisch moet opvatten: zoeken naar ‘de juiste informatie’ bij ‘de juiste mensen’ op een werkvloer die medewerkers kennelijk ervaren als ‘traumatisch’, waardoor zij begeleiding nodig hebben.
Ik ben getuige van die werkvloer vanuit het perspectief van de ‘cliënt’. Sinds enkele maanden ondersteun ik een Syrische hoogopgeleide alleenstaande vrouw van 34 jaar bij het vinden van haar weg door het asiellabyrint. Ze moet zich elke week melden bij de noodopvang om te bewijzen dat ze nog in Nederland is. Zij heeft in Syrië haar huis, een goede baan, vijftien familieleden en vrienden door oorlogsgeweld verloren.
Zij wil hier graag werken, een bijdrage leveren aan Nederland, maar wordt al een jaar van het spreekwoordelijke kastje (het COA) naar de muur (de IND) gestuurd. Resultaat: nog steeds geen bsn-nummer en een leven dat compleet stilstaat.
Vorige week bezocht ik met haar het azc. De situatie op die dag: twee medewerkers achter een laptop. Lange rijen geduldig wachtende mensen. Onduidelijke lijstjes met voor wie er post is. Chaos bij de ‘receptie’. Eenmaal aanbeland bij een medewerker: ‘Ai, ik kan niets voor u doen, want het systeem is zojuist vastgelopen.’ Een simpele vraag naar wie de casemanager is, wordt al weken niet beantwoord. En zo is er een reeks aan voorbeelden van fouten in de communicatie – of géén communicatie.
Intussen probeert zij de moed erin te houden, klaagt niet want ze is hier veilig voor explosies en ander geweld. Maar niet veilig voor willekeur en onvermogen, en voor bij tijd en wijle een ronduit onbeschofte behandeling binnen een organisatie als het COA. Wie heeft hier nou eigenlijk traumabegeleiding nodig?
Inge van Verschuer, Den Haag
Hoogleraar Hein de Haas doet al dertig jaar onderzoek naar migratie. Toch jammer dat hij in al die tijd de meest perverse mythe omtrent migratie niet heeft weten te ontkrachten, namelijk dat mensen in te delen zijn in twee categorieën: legalen en illegalen.
Sven Schellekens, Amsterdam
Ik heb nog een 23ste mythe over migratie toe te voegen aan de 22 die Hein de Haas heeft bedacht: het is voor de gemiddelde Nederlander goed mogelijk om te wennen aan de instroom van mensen met dwingende, patriarchale opvattingen met betrekking tot vrouwen, lhbtiq+’ers, en (on)vrijheid van geloofsopvatting.
Nou, niet dus. Dit valt (terecht) niet weg te redeneren met welk ‘echt en eerlijk debat over migratie’ dan ook.
Marcel Gerrits Jans, Groningen
In ‘Maak de dood gewoon’ adviseert rouwtherapeut Natasja Wilhelm ouders om samen met hun kinderen Kikker en het vogeltje van Max Velthuijs te lezen. Toen mijn man overleed, las ik het boek samen met mijn kleinkinderen en bespraken we de dood van opa. Zij waren diep onder de indruk van het verhaal over het dode vogeltje. Een paar dagen later vroeg ik aan mijn oudste kleindochter (toen 4 jaar): ‘Weet je nog waar opa nu is?’ ‘Ja’, zei ze, ‘die ligt met zijn poten omhoog in een kist.’
Eva Teijsse-Jongkind, Amsterdam
Hulde om de boekrecensies voortaan sterrenloos door het leven te laten gaan. Echte liefhebbers lezen de stukken toch wel en als ze goed geschreven zijn, prikkelen ze de nieuwsgierigheid.
Ik zou het direct doortrekken naar de albumrecensies. Er komen wekelijks maar acht of negen platen aan bod en die zijn, is mijn ervaring, sowieso al de moeite waard omdat de Volkskrant er aandacht aan besteedt. Zo las ik onlangs een bespreking van het nieuwe album van Wende, dat (terecht) overladen werd met superlatieven, met als klap op de vuurpijl: drie sterren! Dat is toch op zijn minst verwarrend en eigenlijk onbegrijpelijk.
Bespreek de plaat, geef geen sterren, iedereen blij.
Harold Ansink, Amsterdam
Hoelang zal het duren voordat we inzien dat iets wat eruitziet als een eend, zwemt als een eend en kwaakt als een eend, waarschijnlijk ook een eend is? Door de introductie van artificiële intelligentie in onze mensenwereld worden waarheden onzeker en schimmig.
De motor achter de ontwikkeling van AI is dezelfde als die van sociale media, namelijk: reclamegeld. Dat irritante en ongewenste fenomeen dat je de godganse dag in alles achtervolgt.
Intelligent of niet, laat ons dat niet opnieuw overkomen.
Hans Riesewijk, Joppe
Wat maakte hij geweldig mooie foto’s, deze bijzondere en tevens mooie man: Erwin Olaf . Helaas is hij overleden.
Nu we het er toch over hebben, de laatste tijd is het een trend om in het Volkskrant Magazine fotoreportages met ‘gewone’ foto’s uit het dagelijkse leven te plaatsen. Simpel gefotografeerd, iedereen heeft ze wel op zijn mobieltje.
Hou er maar weer eens mee op, want om met Erwin Olaf te spreken: als ik de gewone wereld wil zien, zet ik het raam wel open.
A.C. Looijesteijn, Alkmaar
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden