Ik hield mezelf voor: het is ook weer niet alsof ik een zak chips aan het wegkanen ben. Het waren wortels. Maar ja, ik zat wel in een verder stille treincoupé, vol nijver werkende forenzen die thuis allemaal een verantwoord ontbijt hadden genuttigd. Omdat ik vroeg had moeten opstaan, had ik op het station een zak noodwortels gekocht, die inderdaad bijzonder goed van pas kwamen.
Zouden mijn wagongenoten vergevingsgezinder zijn omdat het een in principe gezonde snack betrof? Of maakte dat het juist irritanter? Ik bedoel: was ik ongewild aan het uitstralen dat ik alles dacht te kunnen maken omdat ik een rauwe groente at?
Toen herinnerde ik me ineens dat het geluid van brekende worteltjes bij films wordt gebruikt om brekende botten te simuleren. Kort daarop ontdekte ik dat het zachtjes doorbijten van een wortel eigenlijk niet mogelijk is; dat wil zeggen, dan klinkt het als een bot dat langzaam gebroken wordt, door een uitzonderlijk wrede beul.
Source: Volkskrant