Halverwege de veertiende interruptie over bestaanszekerheid, waar het in Nederland zo beroerd mee gesteld is dat we helaas niet langer voor hulpbehoevenden uit andere landen kunnen zorgen, vielen de puzzelstukjes op hun plek. Opeens zag ik voor me hoe we het ene probleem met het andere op kunnen lossen.
Stap één: stuur Lilian Marijnissen naar Tunis en laat haar vertellen over de problemen in de Nederlandse zorg. Flink wat aanwezigen zullen subiet gaan twijfelen wanneer ze horen dat ouden van dagen in Nederland worden opgesloten in zogenoemde verzorgingstehuizen, wat in wezen een vreemde naam is, omdat er op die plekken juist zo weinig zorg voorhanden is dat mensen soms wekenlang niet kunnen douchen.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Bij stap twee sturen we Pieter Omtzigt richting Sfax om de aspirant-asielzoekers voor te rekenen dat je hier met 37 duizend euro salaris niet eens een derdehands auto kunt betalen. Daarna legt hij in zijn bedompte kanselarijtaal uit dat het bovendien geen zin heeft harder te werken, omdat je van tienduizend euro loonsverhoging slechts 900 euro overhoudt.
‘Is dat echt zo?’, zullen de migranten verbijsterd vragen.
‘Dat is echt zo’, zal Omtzigt antwoorden.
Daarna is het de beurt aan Geert Wilders, die een groep toehoorders in Monastir vertelt dat een aanzienlijk percentage van de Nederlandse bevolking hen ziet als terroristen. Dat komt, zo zegt Wilders, omdat ik ze al jaren wijsmaak dat jullie niet alleen onze boodschappen komen stelen in de supermarkten van Ter Apel, maar ook nog eens onze huizen, onze banen én onze dochters komen inpikken.
Bij stap vier, en dit is de laatste stap, sturen we Caroline van der Plas naar Tripoli om uit te leggen dat je in Nederland niet eens een aubergine in je eigen tuin mag planten zonder dat de politie je met knuppels van je erf komt verjagen. Daarna vertelt ze dat het helaas onmogelijk is dat erf ook daadwerkelijk te verlaten, omdat de benzine hier zo duur is dat je het einde van de straat niet haalt. Tot slot deelt ze de droevige constatering dat je alle daardoor opgebouwde stress ook niet langer kunt verlichten met een sigaret, omdat zelfs een bescheiden pakje shag straks 24,14 euro kost.
Ik verzeker u: geen migrant zal daarna nog geloven dat Nederland een ontzettend gaaf land is. Cijfers over de historisch lage werkloosheid zullen ze vanaf dan met een korreltje zout nemen, net als onze topnotering op de wereldwijde geluksindex. Hetzelfde geldt voor alle verhalen over de Nederlandse bijstandsuitkering, die voor een alleenstaande 1.200 euro netto per maand bedraagt. Dat bedrag ligt weliswaar twintig keer hoger dan de wereldwijde armoedegrens, maar dankzij de uitleg van onze oppositieleiders weten ze: rijk zijn in Nederland is hetzelfde als rijk zijn met monopoly. Je hebt er geen snars aan.
Nee, in plaats daarvan zullen ze in Tunesië medelijden met ons krijgen. In Nederland bestaan weliswaar voedselbanken – plekken waar mensen die hun bestaan niet zeker zijn, toch verzekerd zijn van bestaanszekerheid – maar als zelfs die de inwoners er niet van weerhouden zich miserabel te voelen, dan moet de crisis wel echt groot zijn.
Het kan bijna niet anders dat de migranten zich vervolgens tot hun mensensmokkelaar zullen wenden en zeggen: Achmed, stuur je rubberboot alsjeblieft naar Sneek of Elspeet en haal een paar van die arme drommels deze kant op. Dit kan zo niet langer.
Source: Volkskrant