Wekelijks wordt ze door de keldergangen van het ziekenhuis geleid, buiten het oog van pers en publiek. Terwijl ze haar bestraling ondergaat kan Golda Meir, premier van Israël, het niet laten om een sigaret te roken. Het is een treffend beeld uit Golda, het onconventionele biografische drama dat de Israëlische cineast Guy Nattiv optrok rondom de roemruchte politicus (1898-1978), en dat zich vrijwel volledig afspeelt tijdens de Jom Kipoer-oorlog. Op 6 oktober 1973 vielen Egypte, Syrië en Jordanië het schiereiland Sinaï en de Golanvlakte binnen. Bijna drie weken duurde de uiteindelijk door Israël gewonnen oorlog.
Het stijgende dodental noteert Meir zorgvuldig in haar boekje. Intussen gaat in Golda geen scène voorbij of Meir, vertolkt door de niet-Joodse, onder gezichtsprothesen verscholen Helen Mirren, steekt één of meerdere sigaretten op – haar handen en ogen in extreme close-ups trillend van de zenuwen.
Over de auteur
Kevin Toma schrijft over film in alle soorten en maten, met een speciaal oog voor filmmuziek en een passie voor horror.
Via radioverbindingen hoort Meir hoe de mannen aan het front sneuvelen. Nog sprekender zijn die onderaardse ziekenhuisgangen: tegen de muren staan lege rekken die in de loop van de film gevuld raken met soldatenlijken. Het is de tastbare consequentie van de strategieën die Meir en haar bewindslieden (waaronder Rami Heuberger als minister van defensie Moshe Dayan) boven uitgevouwen landkaarten bepalen. Het resultaat van hun hoogmoed, ook dat, zoals Nattiv en scenarist Nicholas Martin al in de openingstitels aankondigen.
Golda is in feite een lange flashback, zich thrillerachtig ontrafelend terwijl Meir door een commissie wordt ondervraagd over haar rol in de oorlogsvoering. De met archiefmateriaal doorspekte film blijft vooral binnen de rokerige vertrekken van het regeringsgebouw, maar toont ook hoe Meir bietensoep kookt voor Henry Kissinger (Liev Schreiber) en eenzaam en slapeloos in bed ligt; de camera op haar neerkijkend, het beeld overspoeld door de haast apocalyptische rookwolk van haar sigaret.
Wie de in Oekraïne geboren en in Amerika opgegroeide Meir nu eigenlijk was, hoe ze het in Israël tot premier had geschopt en wat er tegenwoordig van haar legendarische status overblijft, dat alles komt nauwelijks aan de orde. Golda wil vooral door de details en routines van die drie weken te laten zien tot zijn hoofdpersonage doordringen: een beperkte focus die je makkelijk met een onbevredigd gevoel kan achterlaten.
Aan Helen Mirren zal het niet liggen. Fenomenaal, hoe ze Meirs stille wanhoop vangt, hoe ze reliëf geeft aan haar reputatie van ijzeren dame en haar tegelijkertijd menselijk maakt. Ze overtuigt als de politicus die over lijken gaat, maar ook als de oude vrouw die enkel rust vindt wanneer ze op de bank voor de televisie in slaap valt. En dat alles eerder dankzij dan ondanks de extreme make-up. Mogen die wangen, die neus en die wenkbrauwen aanvankelijk afleiden, al gauw worden ze Mirrens tweede huid.
Drama
★★★★☆
Regie Guy Nattiv
Met Helen Mirren, Rami Heuberger, Camille Cottin, Ed Stoppard, Liev Schreiber
101 min., in 38 zalen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden